Recensie "Saint Odd" - Dean Koontz

* * * *
"Saint Odd", het laatste deel van de Odd Thomas-reeks van Dean Koontz, werd nooit in het Nederlands vertaald (het had waarschijnlijk de titel "De Heilige" gekregen...) Door de slechte verkoopcijfers verloren de uitgeverijen hun interesse in de vertaalrechten. "De Stad" is de laatst vertaalde Koontz. Nederlandse fans hebben dus nooit het lot van Odd Thomas kunnen ontdekken; ze hebben ook nooit de vijfdelige Jane Hawk-reeks kunnen lezen, noch "Ashley Bell", "Devoted", "Elsewhere", "The Other Emily" en de aankomende nieuwe, "Quicksilver", zal waarschijnlijk ook niet vertaald worden.

“Sometimes I am hampered by having a moral code, but I have it nonetheless, like a burr under the brain, with no way to pluck it out.”

De acht-boeken-reis van Odd Thomas is ten einde. Net als Roland Deschain, die de Donkere Toren van Stephen King beklimt en door de bovenste deur stapt terug naar woestijngrond, staat Odd op de drempel, niet op weg naar een tweede kans, maar naar een vervolg in een nieuwe wereld en een nieuw bestaan. Het eerste hoofdstuk gaat over Odd op een motorfiets, die probeert een achtervolger van zich af te schudden. Al snel ontdekken we dat Odd deze keer niet gaat waar de problemen zijn, maar dat de problemen achter hem aankomen. 

"Net wanneer een man verwacht dat hij het kleinste beetje melk en honing heeft verdiend, gooit de wereld hem een ​​lading paardenstront toe." 

Wanneer Odd terugkeert naar Pico Mundo, voelt het alsof hij nooit is weggeweest. De eerste hoofdstukken lezen alsof Koontz dit deel eigenlijk direct na de eerste "Odd Thomas" heeft geschreven. Deze vertrouwde stad als decor brengt de opwinding, spanning en mysterie terug die sinds "Brother Odd" enigszins afwezig was. Deze conclusie van de serie heeft niet dezelfde kenmerkende humor die we zijn gaan associëren met Odd Thomas, maar de raadselachtige personages blijven raadselachtig en zonder een voldoende verklaring, maar misschien kunnen dingen soms beter onder een sluier van mysterie worden gelaten. 

“If sympathy is the principal reason that one person is drawn to another, there will always be an unbridgeable chasm between friendship and genuine love.”

Het einde is precies wat je als lezer van deze reeks al een tijdje zou verwachten, maar is bevredigend. Het boek sluiten vervulde me met emoties; de eerste keer dat ik het uitlas, stortte ik letterlijk vijf minuten lang in elkaar omdat ik afscheid moest nemen van een van de meest sympathieke personages die ooit in de literaire geschiedenis zijn gemaakt. Ik kon alleen maar bedenken hoe dit lijkt op Astrid Lindgrens "De Gebroeders Leeuwenhart". 

Recensie "Deeply Odd" ("De Lifter") - Dean Koontz

* * * *

"In life, little happens by chance, and most bad hands we're dealt are the consequence of our actions, which are shaped by our wisdom and our ignorance."

Om eerlijk te zijn, na "Odd Apocalypse" ("De Miljardair"), dat een veel beter boek is, is "Deeply Odd" ("De Lifter") een beetje een teleurstelling. Maar als je er even over nadenkt, is het eigenlijk logisch. Want na de originele "Odd Thomas" ("De Gave") is het directe vervolg "Forever Odd" ("De Vriendschap") ook een kleine tegenvaller. Gelukkig werd die gevolgd door het geweldige "Brother Odd" ("De Broeder"), dus ik vermoed dat "Deeply Odd" hetzelfde soort overgangsboek is als "Forever Odd" en we zullen een episch slot van de serie krijgen met "Saint Odd".

"Tom, you must be planning a trip straight to Hell City."
"I'm hoping it's just a suburb, sir."

"Deeply Odd" is meer stedelijke fantasie dan passend bij de vorige Oddities, en voelt veel als een aflevering van de TV-reeks "Supernatural". De Elsewhere die de hele tijd opdook was erg Silent Hillish. Het heeft minder humor, en de sfeer is niet bepaald donkerder maar meer plechtig. De laatste hoofdstukken zijn het beste deel van het boek. Ondertussen ontmoeten we zoveel extra personages en zijn we getuige van zoveel onverklaarbare dingen, we verlangen naar de originele "Odd Thomas" over een gewone man in een klein stadje, niets meer en niets minder. Wat we in "Deeply Odd" leren over de wereld, samen met Odd zelf, lijkt alle regels die ons in de eerste romans werden verteld uit het raam te gooien en het lijkt alsof alles mogelijk is. Het is niet langer alleen een man die dode mensen ziet en misdaden oplost, maar dat is al lang niet meer echt het geval. Toch is het contrast hier veel groter.

"I'm sure that your life is full of women who are drawn to you. Because they know or sense that you take a vow seriously, that you're faithful forever, that you recognize and cherish in good women what qualities you loved in the one you lost, that you respect them, that you care deeply about their dignity perhaps even when they don't, that you will never walk away from one in need."

Wat zeker even wennen was, was de nieuwe sidekick van Odd. Soms had ik het gevoel dat Betty White Dean Koontz moet hebben gechanteerd om een ​​brutaal personage voor haar te creëren om te spelen als de franchise ooit van de grond was gekomen, de eerste verfilming eindelijk in de bioscoop was gekomen en zo'n succes was geworden dat alle andere boeken zouden worden omgetoverd tot films. (De ongelukkige dood van hoofdrolspeler Anton Yelchin maakte sowieso een einde aan die droom... Tenzij Hollywood plots voor een reboot zou gaan zoals ze met zoveel dingen al hebben gedaan, en bijvoorbeeld Tom Holland kiezen om zijn Spidermankostuum aan de haak te hangen en eens een realistische held te vertolken.) 

Edie Fischer zorgt ervoor dat Odd komt waar hij heen moet. Het is alsof Odd niet langer de controle heeft over zijn eigen leven en lichaam, hij is slechts een vat en voert taken uit en krijgt zelfs woorden in zijn mond als een soort marionet die wordt bestuurd door een hogere kracht, en Edie neemt de rol op zich van assistent van breng die pop naar de plaats van zijn volgende optreden. Odd zelf wordt overgelaten om herinneringen op te halen aan oude tijden en te klagen over de moderne wereld. We hebben dus nog meer en meer vragen, geen oplossingen en nog maar één boek te gaan.

"Always questioning your motivations is a healthy thing, but fearing your capacity for doing the wrong thing, so that you retreat from many aspects of life, is a terrible error in itself."

"Deeply Odd" is spijtig genoeg het laatste boek in deze reeks dat werd vertaald. Nederlandstalige lezers hebben nooit het slot gekregen van dit avontuur, en zullen dus nooit weten wat het einde van de reis inhoudt voor Odd Thomas. Slechte verkoopcijfers zorgden ervoor dat Luitingh-Sijthoff na "De Stad", een op zichzelf staand verhaal, het vertaalcontract van Dean Koontz niet verlengde. De Nederlandse markt heeft alleen nog een heruitgave gekregen van "De Ogen der Duisternis" uit 1981, uitgebracht door Prometheus, omwille van de zogenaamde Covid-19-referentie die het bevat.

Recensie "Odd Apocalypse" ("De Miljardair") - Dean Koontz

* * * *

“The night took an intriguing turn. I do not say an unexpected turn, because I’ve learned to expect just about anything.”

Dean Koontz is teruggekeerd naar de oude magie van Odd Thomas! "Odd Interlude" niet meegerekend (oorspronkelijk geen echte officiële roman in de reeks), zagen we Odd voor het laatst toen hij Magic Beach verliet voor een nieuwe bestemming, samen met Annamaria. Het doorlopende verhaal van Odd Thomas brengt ons een nieuw avontuur, wat een geweldig op zichzelf staand verhaal is, maar het geeft geen antwoord op de vragen die we in de vier voorgaande boeken hebben opgesomd: de oorsprong van de bodachs, de zwarte kamer in het appartement van Fungus Man (hoewel Odd wel een soortgelijke ervaring heeft in Roseland), de betekenis van de kaart van de waarzegger (hoewel er in dit boek weer naar wordt verwezen), de identiteit van zijn nieuwe metgezel Annamaria, en natuurlijk de vraag waar het allemaal toe zal leiden. 

“Alarmed, I got to my feet, as I always do when a building begins to glow inexplicably.”

Geleid door Annamaria, vindt Odd zichzelf te gast op het enorme landgoed van een filmmagnaat, Roseland. Het verhaal speelt zich volledig af in deze setting, zoals "Brother Odd" zich volledig in het klooster afspeelde. Odd laat ons kennismaken met een reeks interessante personages, en we leren ze kennen via een aantal geweldige en grappige dialogen. De interacties die Odd heeft met chef Shilshom, bijvoorbeeld, deden me denken aan Odds gesprekken met Rodion Romanovich in "Brother Odd". Al snel blijkt dat al deze mensen niet precies zijn wat ze lijken te zijn.

“Between birth and burial, we find ourselves in a comedy of mysteries. If you don’t think life is mysterious, if you believe you have it all mapped out, you aren’t paying attention or you’ve anesthetized yourself with booze or drugs, or with a comforting ideology. And if you don’t think life’s a comedy - well, friend, you might as well hurry along to that burial. The rest of us need people with whom we can laugh.”

Dit zou natuurlijk geen Odd Thomas-verhaal zijn zonder de toevoeging van een of twee geesten. Odd wordt bezocht door een dode vrouw op een dood paard, ooit vermoord binnen de muren van Roseland, waardoor hij zich ervan bewust is dat er iets mis is. Odd verbindt het met de profetie van Annamaria dat ze er zijn om iemand te helpen en gaat op zoek naar de zoon van de vrouw die volgens hem bescherming nodig heeft.

“I seem to be less likely to die at the hands of some villain than to fall dead when the walls of my heart collapse into the emptiness that they enclose.”

Terwijl in de eerste drie Odd-boeken onze held werd vergezeld door de aanhoudende geest van Elvis Presley, en in het vierde boek de geest van Frank Sinatra, introduceert "Odd Apocalypse" ons bij een nieuw icoon in de vorm van Alfred Hitchcock. Deze geweldige regisseur dient op dit moment alleen als een cameo, maar zal ongetwijfeld terugkeren voor een grotere rol in de volgende roman "Deeply Odd".

“I think I might even have kissed her hand. I never in my life kissed a woman’s hand. Why would I kiss a woman’s hand?”

Hoewel er geen bodachs in dit verhaal zitten, worden we getrakteerd op enkele andere monsters, zowel mensachtig als varken van aard. Ze hebben een bepaald niveau van intelligentie en geven het hele verhaal een extra niveau van dreiging en spanning, zoals de botwezens in "Brother Odd" aasden op de weeskinderen.

“Anger is a violent emotion, vindictive, and as dangerous to he who is driven by it as to anyone on whom it is turned. If anger is personal and selfish - and it usually is - it clouds your thinking and therefore puts you at risk.”

"Odd Apocalypse" is naar mijn mening een veel betere roman dan "Odd Hours", omdat het zich meer richt op het bovennatuurlijke (zij het nog steeds geworteld in de wetenschap die verkeerd is gegaan) en Odd de rol laat spelen van een vriendelijke kleine stadsheld in plaats van hem langzaam te veranderen naar de volgende actieheld. Het boek verwijst verschillende keren naar de gebeurtenissen in de originele roman "Odd Thomas", alsof het ons herinnert aan de oorsprong van Odd. Hoewel hij op sommige niveaus is veranderd en nu in staat is tot handelingen die we hem niet als een simpele koning van de bakplaat zouden hebben zien doen is hij nog steeds dezelfde man die verlangt naar een vredig leven met de vrouw die zijn hart bezit. 

“When you consider how difficult it often can be for two people of the same nationality, the same community, the same race, and the same religion to understand each other’s point of view and to live in harmony, you can see why I had doubts that this encounter would end with hugs and professions of eternal friendship.”

 

Boeken verslonden in oktober

Het avontuur van Odd Thomas dat ik in september begonnen ben, ging voort in oktober met de drie volgende boeken in de reeks. In "Brother Odd" trekt Odd zich terug op een abdij, om na zeven maanden geconfronteerd te worden met een nieuw soort Kwaad in de wereld. Hij moet alles uit de kast halen om niet alleen de monniken maar ook de zusters en kinderen in het aangrenzende klooster en weeshuis te beschermen. In "Odd Hours" vertrekt Odd terug naar Pico Mundo, tot hij in het havenstadje Magic Beach aanbelandt, een mysterieuze jonge vrouw ontmoet en toevallig op een terroristisch plot stuit. Odd wordt door omstandigheden gedwongen in een actieheld te veranderen in dit boek dat meer weg heeft van een thriller dan een spookverhaal. Daarna komt Odd terecht in Harmony Corner, een gemeenschap getiranniseerd door een gekke wetenschapper. "Odd Interlude" was eerst een driedelige e-book-reeks die uiteindelijk ook in paperback werd uitgebracht.

Recensie "Odd Interlude" ("Het Motel") - Dean Koontz

* * * *

"Odd Interlude" van Dean Koontz werd oorspronkelijk uitgebracht in drie aparte delen als e-book. Later werden ze gebundeld als paperback. Het verhaal is een tussendoortje dat zich afspeelt tussen "Odd Hours" en "Odd Apocalypse". Odd en Annamaria stappen even op een zijspoor.

Hoewel het een kort verhaal is, is het toch geweldig. Het is een favoriet thema van Koontz: een gekke dokter met een mislukt experiment. Eigenlijk zie ik niet in waarom dit niet meteen als een echt onderdeel van de hele serie werd opgenomen. Voor mij is dit boek vijf, niet 4.5.

Nadat ze Magic Beach verlaten, wordt Odd aangetrokken door een licht in de verte: een motel bij een klein dorp, Harmony Corner. Hij MOET er naartoe, overtuigd dat ook hier weer een heleboel levens in gevaar zijn.

Het grote verschil met de andere boeken over Odd Thomas is dat Odd dit verhaal in de tegenwoordige tijd vertelt. Het is geen verslag achteraf, maar we maken alles mee op het moment dat hij het zelf meemaakt. Daarnaast krijgt ook een tweede personage de kans om een stuk van het verhaal vanuit haar perspectief in ik-vorm te vertellen.

Wat "Odd Interlude" zo speciaal maakt voor de fans van Dean Koontz, is dat Harmony Corner heel dicht in de buurt ligt van een ander stadje en militair domein, namelijk Moonlight Bay en Fort Wyvern,  bekend van de boeken "Vrees Niets" en "Grijp de nacht" over hoofdpersonage Christopher Snow. Twee boeken die Koontz eind jaren '90 uitbracht en waarvan ooit een derde deel beloofd werd, dat er spijtig genoeg nooit is gekomen. "Vrees Niets" verwees ook naar gebeurtenissen uit een andere Koontz-klassieker, "Het Franciscus Komplot" (ja, in die tijd schreef je 'complot' nog met een k...), lang voordat "Devoted" hetzelfde deed.

Recensie "Odd Hours" ("De Ziener") - Dean Koontz

* * *
In "Odd Hours" van Dean Koontz, het vierde boek in de reeks over Odd Thomas, ontmoeten we onze held een maand na zijn avontuur in "Brother Odd" in het havenstadje Magic Beach. Op de pier krijgt Odd een visioen over een toekomstige apocalyptische gebeurtenis. Hij botst als bij toeval op een aantal mannen die van plan zijn enkele nucleaire wapens in te voeren om een paar steden op te blazen. Op de pier ontmoet Odd ook de jonge vrouw Annamaria, aan wie hij belooft dat hij voor haar zal sterven om haar te beschermen.

Ik vind de sfeer van het boek best leuk, maar qua verhaal vind ik het een beetje tekort schieten. Er zijn zoveel onbeantwoorde vragen, alsof dit boek slechts de eerste helft is van een echte, ouderwetse roman. Ik waardeer dat Koontz echt van deze serie houdt, maar het lijkt me dat hij dit boek, in tegenstelling tot de voorgaande delen, teveel als een serie schrijft in plaats van individuele romans met op zichzelf staande verhaallijnen.

Het nieuwe personage Annamaria is een raadsel. Er is geen enkele hint die haar identiteit kan ontrafelen. Ik hou van haar karakter, ik herken iets van andere mysterieuze heldinnen in haar, maar er is gewoon te weinig informatie om echt een connectie met haar te krijgen. 

De scène op de pier was erg verwarrend. Vanaf het moment dat Odd in het water springt, had ik moeite om me de scène te visualiseren en bij te houden waar Odd en de schurken zich bevonden. Ik kon me niet voorstellen hoe die pier eruit zag, dus ik was blij toen hij in die rubberboot stapte en het verhaal verder ging. Het stoort me een beetje dat het boek met die scène begint. Het is pas das daarna dat er vaart in het verhaal komt.

De hond Boo verdwijnt naar de achtergrond, en Sinatra is ook niet zo'n gedenkwaardige aanwezigheid als Elvis, hoewel hij een heel belangrijke rol speelt in een verhaal dat veel meer op actie gericht is dan de vorige delen in deze reeks, en bijna leest als een thriller. Odd is hier echt aan het veranderen. Hij is meedogenlozer geworden, meer een volgeling van het oude gezegde het doel heiligt de middelen. Maar eigenlijk worden die keuzes hem opgedwongen. In de eerste "Odd Thomas" zie ik hem niet als een man die iemand zou neerschieten. Hij zegt zelfs meerdere keren dat hij een hekel heeft aan wapens. Maar nu lijkt het gebruik veel te gemakkelijk voor hem, hoewel hij duidelijk heel veel spijt heeft van de middelen die hij moet gebruiken om het doel te bereiken. Hij vindt geen vrede in de boodschap dat je soms geen andere uitweg hebt dan geweld te gebruiken tegen andere, gewelddadige tegenstanders. Het vreet hem op, en dat maakt het personage Odd Thomas net zo goed.

Er waren een aantal zeer goede, grappige en vaak raadselachtige dialogen. Het is het soort schrijven dat ik leuk vind. Zoals ik al zei, de sfeer was goed, deed sterk denken aan eerder werk van Koontz. Er is een duidelijk verschil tussen dit soort romans en zijn thrillers. Ik geef zeker de voorkeur aan deze, mysterie boven actie met een vleugje paranormale, hoewel er soms iets teveel actie was, en te weinig verklaringen voor alle vreemde dingen die de revue passeren.

Het voelt alsof de wereld van Odd zich uitbreidt. Het is niet langer beperkt tot dit kleine, fictieve stadje Pico Mundo; dat is het niet meer geweest sinds "Brother Odd". Het verspreidt zich en er worden op zoveel niveaus verbindingen gelegd. Je moet je gewoon mee laten drijven met dit boek zonder al te veel na te denken, en je verder laten leiden naar de volgende delen in de reeks.

Recensie "Brother Odd" ("De Broeder") - Dean Koontz

* * * *
Het derde deel in de Odd Thomas-serie, "Brother Odd", vervolgt het verhaal tien maanden na de gebeurtenissen in "Forever Odd" en zestien maanden na die in "Odd Thomas". Na zijn ontmoeting met Datura nam Odd de beslissing om Pico Mundo te verlaten voor wat persoonlijke bezinning in het klooster van de heilige Bartholomew.

Odd verblijft zeven maanden bij de monniken en nonnen voordat we hem weer ontmoeten. Hij vertelt ons in zijn kenmerkende ik-perspectief wat er gebeurt als zijn ongewone leven hem inhaalt in de vorm van een paar bodachs, op de loer in de slaapzaal van de kinderen.

Tijdens zijn verblijf in het klooster heeft Odd al enkele mensen over zijn gaven verteld: geesten zien, bodachs zien en psychisch magnetisme. Dit bespaart Koontz de tijd en energie om Odd over zichzelf te laten vertellen terwijl hij het verhaal vertelt. De relaties met deze mensen zijn al tot stand gekomen en we pakken ze gewoon op in het midden van dit alles.

"Brother Odd" begint als een moordmysterie: een van de broeders wordt vermist en werd vermoedelijk vermoord. Daarom doet het boek me altijd denken aan Umberto Eco's "De Naam van de Roos", een historisch moordmysterie dat zich afspeelt in een Italiaans klooster in het jaar 1327.

Odd gaat op zoek naar de vermiste broeder, maar ook naar de persoon die hem mogelijk heeft vermoord. We volgen Odd door het klooster en ontmoeten de sleutelfiguren die ik noemde, zoals broeder Knuckles, zuster Angela, broeder John en mijn favoriet: Rodion Romanovich. Deze in Rusland geboren Hoosier-bibliothecaris (de roepnaam voor een inwoner van de Amerikaanse staat Indiana) is de bron van een geweldige dialoog. De willekeurige feiten uit Indianapolis vervelen nooit, omdat het ritme tussen Rodion en Odd totaal hypnotiserend is. Je gaat constant heen en weer tussen Rodion beschouwen als een goede kerel of een slechterik, en dat is precies wat hem zo'n geweldig personage maakt.

Het moordmysterie verandert al snel in een monsterverhaal wanneer er speciale entiteiten opduiken. Het boek krijgt hierdoor een heel vreemde sfeer. Hoewel het verhaal van Odd tot nu toe misschien iets is dat in het echte leven zou kunnen gebeuren, betreden we hier het rijk van de fantasie, ook al is de fantasie in wezen erg geworteld in de wetenschap.

“Brother Odd” zit vol met zeer emotionele scènes. Koontz doet meesterlijk werk door de juiste snaren te bespelen.