Recensie "Het Donkere Woud" - Liu Cixin

☆ ☆ ☆ ☆
Het vervolg op Het Drielichamenprobleem is stukken beter! Misschien komt het omdat ik eerst de Netflixreeks zag, dat het oorspronkelijke verhaal en personages volledig verknipte en waardoor ik dus andere verwachtingen had bij het lezen. Het Donkere Woud van Liu Cixin is vers, onontgonnen grond, mijn allereerste ervaring met dit deel van het verhaal, en ik vond dit deel subliem.

Het boek gaat verder waar het vorige stopte. De mensheid wordt bedreigd door een buitenaardse invasie. Maar die vloot zal pas over 400 jaar arriveren. Er is dus nog tijd om een plan te bedenken. Nadeel is wel dat de aliens al zogenaamde "sofonen" naar de Aarde hebben gestuurd: kwantumgelinkte elementen die alles en iedereen bespioneren en meteen alle informatie aan de Trisolaranen doorgeven.

Een nieuw plan dus: er worden vier "Muurschouwers" aangesteld. Deze mensen moeten in het geheim plannen beramen om de mensheid te redden. Ze mogen met niemand hierover communiceren; alles moet in hun eigen hoofd blijven. Ze krijgen alle toestemmingen en alle middelen, en de bedoeling is dat ze ook verwarring zaaien door rare opdrachten te geven.

Om ervoor te zorgen dat hun plannen in de toekomst het gewenste effect gaan hebben, worden ze ook in een lange slaap gebracht, een "hibernatie". En zo is het plots 200 jaar later, en verandert het boek in een werkelijke science-fiction verhaal, met een heel andere menselijke beschaving en cultuur en  technologische vooruitgangen.

Ik las het verhaal van de Muurschouwers heel graag, en was heel tevreden met het einde. En nu volgt er nog een derde deel! De Netflixreeks zou ook een nieuw seizoen krijgen, en ondanks de totale verwestering van het verhaal ben ik toch benieuwd wat ze er van gaan maken.

Recensie "Gabriel Knight: The Legacy of the Schattenjäger" - Mark P. Carpenter

☆ ☆ ☆
Toen ik 15 of 16 was, kreeg ik een onverwachts kerstcadeau: het computerspel Gabriel Knight: Sins of the Fathers. Ik was meteen verkocht door het verhaal dat zich afspeelt in de realistische wereld, vol geschiedenis, met serieuze thema's; een groot verschil met de meeste andere spellen die het toch vaak van humor in een tekenfilmstijl moeten hebben. De twee volgende spellen in de Gabriel Knight reeks zou ik dan later uiteraard ook spelen.

Sins of the Fathers neemt het voodoo-geloof in New Orleans en verzint er een fictief moordmysterie bij. The Beast Within combineert de geschiedenis van koning Ludwig II van Beieren en componist Richard Wagner met de mythe van weerwolven. En Blood of the Sacred, Blood of the Damned kiest voor vampieren om het geheim van Rennes-le-Chateau te ontrafelen, verbonden met de bloedlijn van Jezus in een verhaal waar Dan Brown nog jaloers op zou zijn. Van mij mogen er gerust meer spellen gemaakt worden die hun fictief verhaal vermengen met historische feiten.

Mark P. Carpenter is ook een fan, en dat is duidelijk met zijn uitgebreide recensie of essay Gabriel Knight: The Legacy of the Schattenjäger. Uitgebracht in eigen beheer, beschrijft het Marks eigen ervaringen met de spellenreeks, en wat achtergrondinformatie die hij erover heeft opgezocht. Het is een boek geschreven door een fan, want het is niet gelinkt aan de makers van de spellen.

Mark schrijft heel herkenbaar en hoe meer ik las, hoe meer het begon te kriebelen om de spellen opnieuw te spelen. Hij schrijft heel gepassioneerd, maar valt ook wel vaak in herhaling. Alsof het boek is samengesteld uit verschillende al eerder geschreven stukken die hij nu aan elkaar heeft geplakt, met als gevolg dat er soms wel dingen terugkomen. Wat op zich niet erg is, maar door de uitgebreide manier waarop lijkt het alsof hij echt vergeten is dat hij die dingen al eerder heeft aangehaald.

Regelmatig beschrijft hij ook een scene uit de spellen waarbij ik dacht, zo herinner ik het mij niet! Een extra reden om de spellen nog eens opnieuw te spelen, misschien, maar ik dacht ze toch best goed te kennen dus bij mij kwam het over als fouten.

Het is waarschijnlijk de nostalgie waardoor ik dit een tof tussendoorboekje vond. Ik had het misschien graag wat uitgebreider gehad; volgens mij kun je over elk spel een boek van dit formaat schrijven, als je echt voor een diepe analyse gaat. 

Recensie "Twist" - Colum McCann

☆ ☆ ☆
Twist van Colum McCann voelt als een moderne Moby Dick. Geen jacht op een walvis, maar ook de zoektocht van een man naar een betekenisvol leven. 

Ierse schrijvers zijn top. Dat hebben we al langer ontdekt. Colum McCann schrijft ook een vlot leesbaar boek. Hoewel het me persoonlijk inhoudelijk niet zo aanspreekt. Ik had de hele tijd het gevoel dat er niet veel in gebeurt.

Natuurlijk lees je een literair boek niet voor de grootse gebeurtenissen maar voor de taal, de sfeer die de woorden oproepen, en de menselijke psychologie die ermee getoond wordt.

Journalist Anthony Fennell krijgt de opdracht een artikel te schrijven over de mensen die breuken repareren in onderzeese internetkabels. Zo komt hij bij Joseph Conway in Kaapstad terecht.

Conway is de Ahab in het verhaal. Een man met een passie voor duiken, vooral het freediven zonder enig hulpmiddel, en hij doet zijn werk goed. Maar er schuilt meer in Conway. Een mysterieus verleden. Een vreemde relatie met zijn vrouw Zanele, een beroemd model. Er hangt een melancholische sfeer over hem heen, alsof hij niet is wie hij wil zijn, of kan zijn, niet het leven heeft dat hij zou willen.

Anthony zelf heeft ook wel wat bagage. Gescheiden. Hij heeft een zoon die hij al in jaren niet meer gezien heeft, en hij liegt zelfs over zijn bestaan in een gesprek met Zanele. Anthony gedraagt zich ook raar bij Zanele, alsof hij haar ook voor zich wil winnen, maar niet helemaal. Vooral wanneer hij haar opzoekt aan het einde van het boek voelt dit heel overbodig en not done.

McCann schrijft als de deining van de zee, als de golven die breken op het strand. Hij schrijft in relatief korte zinnen, heel soms zelfs met slechts één woord, net zoals je op het strand soms kunt twijfelen of het nu eb of vloed wordt, omdat het water niet altijd even ver reikt.

Maar eerlijk, het is een verhaal waarvan niet veel blijft hangen, waarvan de scenes snel terug naar zee weggespoeld worden. Misschien omdat ik zelf niet zo'n waterrat ben.

Recensie "The Friend of the Family" - Dean Koontz

☆ ☆ ☆ ☆
Ik heb genoten van The Friend of the Family van Dean Koontz. Zoals gewoonlijk dook ik erin zonder te weten waarover het boek gaat. In het kort: de zeventienjarige Alida wordt uitgebuit in de freak show van Captain Farnam. Wanneer het koppel Loretta en Franklin Fairchild toevallig een optreden bijwonen, kopen ze van hem over en geven haar een fatsoenlijk thuis als vierde kind van het gezin. Er blijkt echter wel wat meer met Alida aan de hand te zijn dan lichamelijke misvormingen...

Het verhaal start in 1930 en loopt met hier en daar enkele tijdsprongen tot na de Tweede Wereldoorlog. De geest van het verleden zweeft ook over de tekst. Hoewel het moderne bewoordingen zijn, voelt het toch ouderwets aan. Mensen praten niet op deze manier. Het zijn misschien ook dialogen die eerder thuishoren in de oude films die een grote rol spelen in het verhaal, of die meer passen bij boeken zoals Little Women van Louisa May Alcott; hier moest ik trouwens ook de hele tijd aan denken wanneer ik me het gezin Fairchild voorstelde. Fairchild, mooi kind, trouwens ook niet willekeurig gekozen.

Verwacht echter niet te veel spanning in dit boek. Zelfs de dreiging waar doorheen het verhaal regelmatig naar verwezen wordt, stelt niet veel voor en de helden hoeven zelf niet eens iets te doen om de vijand te verslaan. De échte vijand is immers wat vaak in ons binnenste verborgen zit: gebrek aan zelfvertrouwen en een laag zelfbeeld, denken dat we er niet toe doen, dat we dingen niet waard zijn. Er zijn te veel goede mensen met dit probleem, en te veel slechte mensen die het tegenovergestelde denken. En die rollen moeten we dringend omdraaien.

Want waar het ook om draait, zijn de thema's van haat en woede, jaloezie en hebzucht. Ik had het al over de Tweede Wereldoorlog; Koontz herinnert ons aan de gevolgen van oorlog die een doodnormaal gezin moet ondergaan. Dit is zeker geen oorlogsverhaal, maar Koontz wil ons duidelijk als boodschap meegeven dat we ervoor moeten zorgen dat ons eigen leven van vandaag niet in het oorlogsverhaal van morgen verandert.

Recensie "Het Drielichamenprobleem" - Liu Cixin

☆ ☆ ☆
Onlangs had ik wat tijd om eindelijk eens naar de Netflix-serie 3-Body Problem te kijken. Na een paar afleveringen was ik zo onder de indruk, dat ik toch wel eerst eens het boek wou lezen voordat ik verder keek.

Zo belandde Het Drielichamenprobleem van Liu Cixin op mijn schoot. Ondanks de moeilijke materie ben ik er toch vlotjes doorheen geraakt.

Het verhaal speelt zich af in China, maar de vertaler heeft zich gebaseerd op de Engelse versie die cultureel al wat werd aangepast voor de westerse lezers. Sommige termen die voor Chinezen parate kennis zijn, worden dus wat beter uitgelegd. Blijft wel dat het nog steeds een heel andere cultuur is, en uiteraard hebben de personages ook namen waar wij hier totaal niet aan gewend zijn, dus was het soms ook wel lastig om iedereen uit elkaar te houden, maar met wat scherpere aandacht mag dit eigenlijk geen probleem zijn.

Het verhaal gaat over een Chinees onderzoek naar buitenaards leven via radiogolven. In de jaren '60 stuurde de mensheid signalen de ruimte in, in de hoop ooit antwoord te krijgen. Wanneer zo'n antwoord dan toch komt, blijkt de toekomst van de mensheid op het spel te worden gezet. De bewoners van de planeet Trisolaris, in het driezonnenstelsel Alpha Centauri, staan op het punt hun thuis te verliezen in een grote ramp, en zoeken dus een nieuwe woonplaats. Over 400 jaar zullen ze hier zijn, en ze zijn al volop bezig de weg te plaveien.

Er zit heel veel wetenschap in dit boek, en ik geef eerlijk toe dat ik niet alles volledig begreep, hoewel ik me toch gelukkig prijs dat ik ondertussen wel wat boeken van Brian Greene achter de kiezen heb. Daarnaast passeert er ook veel politiek en filosofie de revue. Maar de schrijfstijl is heel aangenaam en leest vlot. Ik heb ondertussen de reeks verder bekeken en ben ook van plan de andere boeken te lezen, want het verhaal is zeker nog niet voorbij! 

Recensie "The Scorch Trials" - James Dashner

☆ ☆ ☆
Het tweede deel in de Maze Runner reeks van James Dashner, The Scorch Trials, gaat meteen verder waar het eerste boek stopte. Thomas en de overlevende Gladers waren ontsnapt uit het doolhof en dachten dat ze vrij waren. Maar nu vinden ze zich opnieuw opgesloten, Teresa is verdwenen en in haar plaats is er nu een onbekende jongen, Aris, die hen vertelt dat hij samen met een groep meisjes uit een ander doolhof is ontsnapt.

Het mysterie wordt dus nog groter, en de groep krijgt een nieuwe opdracht: ze moeten een gevaarlijke regio doorkruisen en een "veilige haven" bereiken. Doen ze dat, dan krijgen ze een geneesmiddel voor een dodelijk virus waarmee ze allemaal geïnfecteerd zijn.

Ik dacht dat ik de verfilming van dit tweede deel ook gezien had, maar hoe verder ik in het boek vorderde, hoe meer ik dat begon te betwijfelen. Ik vond dit deel minder meeslepend en spannend. Het focust ook minder op het mysterie en de actie, maar meer op het al dan niet vertrouwen van mensen.

Er komen extra spelers in het spel die de groep wat uit elkaar trekken. En het is voor Thomas moeilijk om te bepalen wie hij nog kan vertrouwen. Verraad is een groot thema in dit boek, maar het wordt ook gebruikt om een psychologisch spelletje te spelen. Want dat verraad kan evengoed opgezet spel zijn. Na verloop van tijd weet je het gewoon allemaal niet meer. In plaats van een avonturenverhaal zou je het bijna meer als een spionageverhaal kunnen beschouwen.

Het is zeker geen slecht verhaal, maar er komen meer en meer lagen in waardoor je niet meer weet wat de waarheid is en wat een leugen. Ik hoop dat in het volgende boek toch een groter tipje van de sluier wordt opgelicht.

Recensie "De as van mijn moeder" - Frank McCourt

☆ ☆ ☆
Frank McCourt schrijft over zichzelf in De as van mijn moeder als jonge Ierse knaap. Zijn familie is eerst naar Amerika getrokken, maar moest noodgedwongen terugkeren naar Ierland. Daar vestigen ze zich in Limerick, maar de ellende houdt niet op.

Ik had er eerst geen idee van dat het verhaal geen pure fictie is, maar toen de schrijver zijn eigen naam voor het hoofdpersonage gebruikte, had ik door dat het autobiografisch is.

Het is een moeilijk boek om te lezen, niet alleen omwille van de schrijfstijl, maar ook door de inhoud, door alle ellende, dat toch wel wat gevoelens teweeg brengt.

De dialogen worden niet apart aangeduid, waardoor het vaak moeilijk was om het onderscheid te maken tussen de verteller en wat er door de personages gezegd wordt. Ik was regelmatig in de war en het haalde het ritme van het verhaal omlaag omdat ik constant zinnen opnieuw moest lezen en nadenken wie het eigenlijk zegt. De innerlijke monoloog van jonge Frank loopt ook soms door zonder komma's of punten.

Maar het is de inhoud waar het om draait, en het is ongelooflijk wat voor ellende (ik weet het, ik gebruik het woord al voor de derde keer hier) dit Ierse gezin allemaal meemaakt. Kinderen die sterven door ziektes en de erbarmelijke leefomstandigheden, en toch blijven er nog extra kinderen komen. Een vader die niet omkijk naar zijn gezin en elke betaaldag telkens opnieuw van zijn werk naar de pub trekt om alles op te drinken. De geschiedenis bleef zich tot halverwege het boek constant herhalen, en eerlijk gezegd begon ik er wat genoeg van te krijgen.

Gelukkig besefte schrijver McCourt dat precies zelf ook, want op dat punt wordt jonge Frank regelmatig ouder, hij probeert zelf uit dat vaste stramien te ontsnappen, hij wordt wat rebels, gaat in tegen zijn moeder, zoekt baantjes, ontdekt zijn seksualiteit, en de tweede helft van het boek was een veel fijnere leeservaring.

Als je van plan bent dit boek te lezen: doorzetten dus!