Recensie "Not All Fairy Tales Have Happy Endings" - Ken Williams

☆ ☆ ☆ ☆

Tijdens de Covid-lockdown besloot Ken Williams eindelijk eens het boek te schrijven over wat er écht gebeurd is met zijn bedrijf Sierra On-Line, dat hij samen met zijn vrouw Roberta oprichtte in 1979. Not All Fairy Tales Have Happy Endings gaat slechts een klein beetje over de adventure games zelf, en de evolutie van de technologie, maar focust zich vooral op het zakelijke aspect.

Roberta zag vooral een nieuwe manier om verhalen te vertellen, én om ze interactief te maken. Computers kwamen in opmars, en de combinatie van de twee opende totaal nieuwe werelden.

Maar er moest ook nog een boterham verdiend worden. En wanneer mensen proeven van succes, willen ze meer. En dat is besmettelijk. Dus wanneer mensen hun neus in zaken steken waar ze eigenlijk totaal geen affiniteit mee hebben, louter en alleen omdat ze veel geld opbrengen, dan loopt het mis.

En dat is in feite Kens verhaal; hoe hij als mede-oprichter eerst buitengewerkt werd, en hoe hij dan zijn bedrijf in sneltempo zag wegkwijnen en uiteindelijk volledig verdwijnen in financiële constructies.

Het is een nostalgisch boek voor iedereen die de oude Sierra adventure games gespeeld heeft. Het is een grappig boek, met heel veel fotomateriaal, maar ook een tragisch boek, met veel briefwisseling. En eentje met een verhaal dat nog altijd actueel is, want vandaag zie je nog steeds soortgelijke bedrijven overkop gaan, terwijl je als buitenstaander zou denken dat het toch succesvolle ondernemingen zijn.

Maar zoals altijd is het heel tof om ook een beetje te lezen over de geschiedenis van die populaire spellen die in de jaren '80 en '90 bij wijze van spreken de wereld veroverden. Ik speel ze nog regelmatig, en sommige zelfs voor de eerste keer, op mijn andere blog, The Point 'n Clicker.

Recensie "The Death Cure" - James Dashner

☆ ☆ ☆ ☆
Met The Death Cure maakt James Dashner einde aan zijn Maze Runner trilogie. Wel, tenminste voordat hij besloot nog een prequel uit te brengen... Maar die is voor later!

Ondertussen weten we wel waar het allemaal om draait: de mensheid heeft een virus losgelaten, en ze zijn op zoek naar een geneesmiddel. Maar de manier waarop is niet zo netjes, om het eufemistisch uit te drukken.

Nadat Thomas en zijn vrienden uit de Maze zijn ontsnapt en daarna door de Scorch zijn getrokken, komen ze bij hun volgende beproeving terecht. Thomas wordt hierbij geïsoleerd en hij komt voor een belangrijke keuze te staan. Hij kan blijven vechten voor wat hij gelooft, of hij krijgt (misschien) de kans om meteen aan alles een einde te maken.

Ook als lezer zit je gevangen in die twijfel. Wie zegt de waarheid? Wat is nu de beste stap? Zou het kunnen? Of toch maar niet?

The Death Cure zit net als de twee eerdere delen vol actie. Het is opnieuw een zeer filmisch verhaal met thema's als vriendschap, vertrouwen en geloof, het noodlot, en zelfbehoud tegenover het algemeen belang. Offer je één iemand op voor velen? Opnieuw zeer vlot geschreven, zonder tierlantijntjes, perfect voor liefhebbers van het postapocalyptische young-adult genre.

Recensie "Heerlijke Nieuwe Wereld" - Aldous Huxley

☆ ☆ ☆
Tijd voor een klassieker! Ik stapte in de Heerlijke Nieuwe Wereld van Aldous Huxley zonder te weten in wát voor wereld ik eigenlijk terecht zou komen. En wat ik daar tegenkwam, verraste me enorm. Vaak wist ik niet of ik moest lachen of huilen. Er zit best een humoristisch kantje aan het verhaal, maar er is ook veel drama.

In de toekomstwereld die Huxley voorstelt, is de menselijke voortplanting vervangen door een fabriekscultuur. De lopende band, uitgevonden door Henry Ford, dient nu ook om mensen te "fabriceren". Ze worden gekweekt in flessen, en op voorhand wordt al bepaald wat voor klasse mens iemand zal worden. Het integreert ook een soort kloningsproces, waarbij één enkele eicel gedupliceerd kan worden tot 64 identieke embryo's.

Ook de relaties tussen mensen is helemaal veranderd. Er zijn geen ouders en kinderen meer, er zijn geen huwelijken. Iedereen is onvruchtbaar gemaakt, en seks is een pure vorm van ontspanning geworden. Iedereen mag en kan het met iedereen doen, er is geen sprake meer van partner"bezit". Je zou het een extreme vorm van polyamorie kunnen noemen, maar dan puur lichamelijk, zonder dat er echte relaties bij te pas komen.

Dan heb je Bernard, één van die nieuwe mensen maar waarbij toch iets misgegaan is in de "fabriek". Hij is wat kleiner dan de bedoeling was, en springt er dus wat uit. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal is hij nog in staat tot eigen ideeën in plaats van deel uit te maken van de grote kuddegeest, of hive mind.

Bernard gaat veel om met Lenina, en samen gaan ze op een soort safari naar een regio van de wereld waar nog "wilde" mensen wonen, met een levensstijl nog steeds zoals vroeger, of hoe wij die zelf kennen. Zo ontmoeten ze John, de biologische zoon van een vrouw genaamd Linda, die de "beschaafde" wereld ooit ontvlucht is. John komt mee met Bernard en Lenina en zet zo de boel op stelten.

Ik ben niet intelligent genoeg om het allegorische aspect van dit boek volledig te analyseren. De leeservaring was in ieder geval aangenaam. Voor een verhaal van bijna 100 jaar oud was dit zeer leesbaar. Van het nawoord van Huxley snapte ik echter niets.

Recensie "Ik kom hier nog op terug" - Rob van Essen

☆ ☆ ☆ ☆
Het duurt even voordat Ik kom hier nog op terug van Rob van Essen echt interessant wordt. Pas op pagina 85 bereiken we het onderwerp dat op de achterflap wordt aangekaart: tijdreizen. En daarna duurt het nog eens 100 pagina's voordat het verhaal écht in actie schiet.

Gelukkig bevat het boek een aantal toffe en onverwachte wendingen. En is het aangenaam geschreven. Rob Hollander is het hoofdpersonage, voormalig filosofiestudent in Amsterdam, momenteel journalist, en op zoek naar een goed artikel. Hij denkt eraan om iets te schrijven over zijn vroegere medestudenten, Jambers style: waar zijn ze, wat doen ze nu? Zo komt hij in contact met Icks, maar die heeft totaal andere plannen met hem...

Icks woont in de Verenigde Staten en beschikt niet alleen over een teleporteur, om Rob van Nederland tot bij hem te krijgen, maar ook over een tijdmachine, waarmee hij Rob de kans geeft terug te keren naar een specifieke gebeurtenis in het verleden om de loop van de geschiedenis te veranderen. Wat getheoretiseer over alternatieve tijdlijnen en parallelle werelden. Een heel tof deel in het boek dat me wat deed denken aan 11-22-63 van Stephen King, waar iemand terugkeert om de moord of JFK te voorkomen, maar dan wat minder geloofwaardig uitgelegd.

Toch zit het allemaal best goed in mekaar. Het is een intrigerend verhaal en je vraagt je constant af wat er nog gaat gebeuren. En als ik het einde goed begrepen heb, is het best verbluffend en heel goed gevonden, maar ook zeer tragisch en zonder enige uitweiding heel snel afgelopen.

Rob van Essen heeft wel iets als auteur. Ik las van hem eerder De Goede Zoon en die vond ik ook goed. Ik kom hier nog op terug lijkt me in vergelijking toch iets minder, maar ik wil zeker ooit nog de rest van zijn oeuvre lezen. Alleen, die regels routebeschrijvingen in Amsterdam, die hadden niet gehoeven voor mij... Fijn voor de mensen die het daar kennen, natuurlijk, maar ik knap er echter op af...

Recensie "Until the End of Time" - Brian Greene

☆ ☆ ☆ ☆

Until the End of Time is het vierde boek van Brian Greene dat ik lees. Dit soort non-fictie hou ik voor tijdens mijn middagpauzes op het werk. Het is immers geen verhaallijn met personages en gebeurtenissen om allemaal te onthouden. Toch is het een boek om je gedachten bij te houden.

Verbazingwekkend genoeg beperkt dit boek zich niet alleen tot de fysica. Het maakt er uiteraard nog een groot deel van uit, maar Greene gaat ook de filosofische toer op.

Hij schrijft over het ontstaan van verhalen vertellen, en hoe dat talent - net als andere kunstvormen, trouwens - toch doorheen de generaties wordt meegenomen. Hoe past dit in het thema van de wet van de sterkste? Hoe draagt kunst en cultuur bij tot overleving?

Een ander thema is religie op zich. Iets wat rationeel gezien niet kan verklaard worden, zit toch vastgeroest in de geest van de moderne mens. Ook hier is weer de vraag hoe dit onderdeel van het overlevingsinstinct is geworden. En waar komen die ideeën die aan de basis van veel religies liggen precies vandaan?

Naast overleving bekijkt Greene ook de vernietiging van alles: op welke manieren is het mogelijk dat het leven op aarde aan z'n einde komt? Op elk niveau, van de planeet zelf, iets uitgebreider met het hele zonnestelsel, tot het ganse universum als geheel. Heel zwartgallige materie...

Greene schrijft heel toegankelijk en gepassioneerd, en het is moeilijk om het boek neer te leggen. Sommige zaken blijven wel moeilijk om voor te stellen en hebben dus wat tijd nodig om te bezinken, zelfs na die stukken een tweede keer te lezen. Ik ben dan ook niet van de slimste... Maar ik vind het zeker heel interessant leesvoer, en ik ben zeer benieuwd of hij misschien al aan een volgend boek bezig is.

Recensie "De Keizer van Nihon-Ja (De Grijze Jager 10)" - John Flanagan

☆ ☆ ☆ ☆ ☆
Het was even geleden dat ik nog een deel van De Grijze Jager las. Het recent overlijden van de schrijver, John Flanagan, was een goed moment om de draad terug op te pikken.

De Keizer van Nihon-Ja is (tot nu toe) mijn favoriete deel in deze reeks. Ik heb dat precies al een paar keer eerder gezegd... Maar het is een feit, de boeken worden beter. De verhalen worden langer, diepgaander. Het blijft uiteraard jeugdliteratuur, avonturenverhalen met af en toe een humoristisch kantje. Maar het leest wel enorm vlot, het is ontspannend terwijl er ook best spannende momenten in zitten.

Terwijl Halt en Will een versie van de Romeinse legioenen in hun wereld inspecteren, zit Arnaut in het verre, Oosterse land Nihon-Ja, een versie van Japan. De keizer dreigt van de troon gestoten te worden, en Arnaut neemt de taak op zich om te helpen deze coup te bevechten. Halt en Will, samen met Alyss en Evanlyn, horen gelukkig van de problemen en trekken er ook naartoe. Heel tof waren ook die scènes tussen Alyss en Evanlyn, hun rivaliteit en uiteindelijk hun samenwerking. Het hoeven inderdaad niet altijd de mannen te zijn die de show stelen.  

Ik vind het vooral heel verwonderlijk hoe geweldig Flanagan de gevechtsscènes weet te beschrijven. Vooral de strategische beslissingen van de personages, die moeten toch afgetoetst zijn bij militaire experts. Alles komt heel natuurlijk en geloofwaardig over. Ik zag alles voor me gebeuren, alsof ik naar een film zoals Braveheart aan het kijken was.

Recensie "Haunted Harbour: The Looe Ghost Guide" - Jonathan Boakes

☆ ☆ ☆
Toen ik zag dat Jonathan Boakes een soort van reisgids had geschreven over Looe, een havenstadje in Cornwall dat gevuld zou zijn met paranormale activiteit, moest ik het wel kopen. Jonathan Boakes maakt samen met zijn partner Matt "Bear" Clarke ook computerspellen waarbij je zelf op spokenjacht moet gaan. Daarnaast gaan ze blijkbaar dus ook effectief zelf op zoek met allerlei technologische snufjes om te proberen bewijsmateriaal te verzamelen.

Haunted Harbour: The Looe Ghost Guide dus! Ik vind het fascinerend maar geloof er zelf niet in. Maar de gids is best gedetailleerd en doet verslag van heel veel locaties waar ooit een spook gezien of gehoord zou zijn - door meerdere mensen; dat was wel een voorwaarde om opgenomen te worden.

Wat vooral opvalt en het ongeloofwaardig maakt, is hoeveel verschillende voorbeelden er zijn in zo'n geografisch gezien beperkte locatie. Wat maakt deze plek zo speciaal en zogezegd aantrekkelijk voor geesten? Zijn er zo nog andere plekken in de wereld? Of is dit puur een toeristische stunt?

In ieder geval, het meest interessante in dit boek vond ik de nachtelijke groepsexperimenten die Jonathan en Matt organiseerden. Heel intens beschreven voelt het wel alsof je er zelf bij was, en eerlijk gezegd maakt het me wel nieuwsgierig om zelf ook eens een keer aan te sluiten, mocht de gelegenheid zich voordoen, al was het maar voor de ervaring.

Enige minpunt aan dit boek is dat er omwille van het enthousiasme van de schrijver er toch redelijk wat typefoutjes ingeslopen zijn, die er door een extra nalezer toch makkelijk uit te filteren waren geweest...

In ieder geval kijk ik al even uit naar het volgende computerspel van deze mannen: Lammana: The Looe Island Mystery. Geen idee wanneer het uitkomt, maar ik ben vast speler van het eerste uur!