Recensie "The Friend of the Family" - Dean Koontz

☆ ☆ ☆ ☆
Ik heb genoten van The Friend of the Family van Dean Koontz. Zoals gewoonlijk dook ik erin zonder te weten waarover het boek gaat. In het kort: de zeventienjarige Alida wordt uitgebuit in de freak show van Captain Farnam. Wanneer het koppel Loretta en Franklin Fairchild toevallig een optreden bijwonen, kopen ze van hem over en geven haar een fatsoenlijk thuis als vierde kind van het gezin. Er blijkt echter wel wat meer met Alida aan de hand te zijn dan lichamelijke misvormingen...

Het verhaal start in 1930 en loopt met hier en daar enkele tijdsprongen tot na de Tweede Wereldoorlog. De geest van het verleden zweeft ook over de tekst. Hoewel het moderne bewoordingen zijn, voelt het toch ouderwets aan. Mensen praten niet op deze manier. Het zijn misschien ook dialogen die eerder thuishoren in de oude films die een grote rol spelen in het verhaal, of die meer passen bij boeken zoals Little Women van Louisa May Alcott; hier moest ik trouwens ook de hele tijd aan denken wanneer ik me het gezin Fairchild voorstelde. Fairchild, mooi kind, trouwens ook niet willekeurig gekozen.

Verwacht echter niet te veel spanning in dit boek. Zelfs de dreiging waar doorheen het verhaal regelmatig naar verwezen wordt, stelt niet veel voor en de helden hoeven zelf niet eens iets te doen om de vijand te verslaan. De échte vijand is immers wat vaak in ons binnenste verborgen zit: gebrek aan zelfvertrouwen en een laag zelfbeeld, denken dat we er niet toe doen, dat we dingen niet waard zijn. Er zijn te veel goede mensen met dit probleem, en te veel slechte mensen die het tegenovergestelde denken. En die rollen moeten we dringend omdraaien.

Want waar het ook om draait, zijn de thema's van haat en woede, jaloezie en hebzucht. Ik had het al over de Tweede Wereldoorlog; Koontz herinnert ons aan de gevolgen van oorlog die een doodnormaal gezin moet ondergaan. Dit is zeker geen oorlogsverhaal, maar Koontz wil ons duidelijk als boodschap meegeven dat we ervoor moeten zorgen dat ons eigen leven van vandaag niet in het oorlogsverhaal van morgen verandert.

Recensie "Het Drielichamenprobleem" - Liu Cixin

☆ ☆ ☆
Onlangs had ik wat tijd om eindelijk eens naar de Netflix-serie 3-Body Problem te kijken. Na een paar afleveringen was ik zo onder de indruk, dat ik toch wel eerst eens het boek wou lezen voordat ik verder keek.

Zo belandde Het Drielichamenprobleem van Liu Cixin op mijn schoot. Ondanks de moeilijke materie ben ik er toch vlotjes doorheen geraakt.

Het verhaal speelt zich af in China, maar de vertaler heeft zich gebaseerd op de Engelse versie die cultureel al wat werd aangepast voor de westerse lezers. Sommige termen die voor Chinezen parate kennis zijn, worden dus wat beter uitgelegd. Blijft wel dat het nog steeds een heel andere cultuur is, en uiteraard hebben de personages ook namen waar wij hier totaal niet aan gewend zijn, dus was het soms ook wel lastig om iedereen uit elkaar te houden, maar met wat scherpere aandacht mag dit eigenlijk geen probleem zijn.

Het verhaal gaat over een Chinees onderzoek naar buitenaards leven via radiogolven. In de jaren '60 stuurde de mensheid signalen de ruimte in, in de hoop ooit antwoord te krijgen. Wanneer zo'n antwoord dan toch komt, blijkt de toekomst van de mensheid op het spel te worden gezet. De bewoners van de planeet Trisolaris, in het driezonnenstelsel Alpha Centauri, staan op het punt hun thuis te verliezen in een grote ramp, en zoeken dus een nieuwe woonplaats. Over 400 jaar zullen ze hier zijn, en ze zijn al volop bezig de weg te plaveien.

Er zit heel veel wetenschap in dit boek, en ik geef eerlijk toe dat ik niet alles volledig begreep, hoewel ik me toch gelukkig prijs dat ik ondertussen wel wat boeken van Brian Greene achter de kiezen heb. Daarnaast passeert er ook veel politiek en filosofie de revue. Maar de schrijfstijl is heel aangenaam en leest vlot. Ik heb ondertussen de reeks verder bekeken en ben ook van plan de andere boeken te lezen, want het verhaal is zeker nog niet voorbij! 

Recensie "The Scorch Trials" - James Dashner

☆ ☆ ☆
Het tweede deel in de Maze Runner reeks van James Dashner, The Scorch Trials, gaat meteen verder waar het eerste boek stopte. Thomas en de overlevende Gladers waren ontsnapt uit het doolhof en dachten dat ze vrij waren. Maar nu vinden ze zich opnieuw opgesloten, Teresa is verdwenen en in haar plaats is er nu een onbekende jongen, Aris, die hen vertelt dat hij samen met een groep meisjes uit een ander doolhof is ontsnapt.

Het mysterie wordt dus nog groter, en de groep krijgt een nieuwe opdracht: ze moeten een gevaarlijke regio doorkruisen en een "veilige haven" bereiken. Doen ze dat, dan krijgen ze een geneesmiddel voor een dodelijk virus waarmee ze allemaal geïnfecteerd zijn.

Ik dacht dat ik de verfilming van dit tweede deel ook gezien had, maar hoe verder ik in het boek vorderde, hoe meer ik dat begon te betwijfelen. Ik vond dit deel minder meeslepend en spannend. Het focust ook minder op het mysterie en de actie, maar meer op het al dan niet vertrouwen van mensen.

Er komen extra spelers in het spel die de groep wat uit elkaar trekken. En het is voor Thomas moeilijk om te bepalen wie hij nog kan vertrouwen. Verraad is een groot thema in dit boek, maar het wordt ook gebruikt om een psychologisch spelletje te spelen. Want dat verraad kan evengoed opgezet spel zijn. Na verloop van tijd weet je het gewoon allemaal niet meer. In plaats van een avonturenverhaal zou je het bijna meer als een spionageverhaal kunnen beschouwen.

Het is zeker geen slecht verhaal, maar er komen meer en meer lagen in waardoor je niet meer weet wat de waarheid is en wat een leugen. Ik hoop dat in het volgende boek toch een groter tipje van de sluier wordt opgelicht.

Recensie "De as van mijn moeder" - Frank McCourt

☆ ☆ ☆
Frank McCourt schrijft over zichzelf in De as van mijn moeder als jonge Ierse knaap. Zijn familie is eerst naar Amerika getrokken, maar moest noodgedwongen terugkeren naar Ierland. Daar vestigen ze zich in Limerick, maar de ellende houdt niet op.

Ik had er eerst geen idee van dat het verhaal geen pure fictie is, maar toen de schrijver zijn eigen naam voor het hoofdpersonage gebruikte, had ik door dat het autobiografisch is.

Het is een moeilijk boek om te lezen, niet alleen omwille van de schrijfstijl, maar ook door de inhoud, door alle ellende, dat toch wel wat gevoelens teweeg brengt.

De dialogen worden niet apart aangeduid, waardoor het vaak moeilijk was om het onderscheid te maken tussen de verteller en wat er door de personages gezegd wordt. Ik was regelmatig in de war en het haalde het ritme van het verhaal omlaag omdat ik constant zinnen opnieuw moest lezen en nadenken wie het eigenlijk zegt. De innerlijke monoloog van jonge Frank loopt ook soms door zonder komma's of punten.

Maar het is de inhoud waar het om draait, en het is ongelooflijk wat voor ellende (ik weet het, ik gebruik het woord al voor de derde keer hier) dit Ierse gezin allemaal meemaakt. Kinderen die sterven door ziektes en de erbarmelijke leefomstandigheden, en toch blijven er nog extra kinderen komen. Een vader die niet omkijk naar zijn gezin en elke betaaldag telkens opnieuw van zijn werk naar de pub trekt om alles op te drinken. De geschiedenis bleef zich tot halverwege het boek constant herhalen, en eerlijk gezegd begon ik er wat genoeg van te krijgen.

Gelukkig besefte schrijver McCourt dat precies zelf ook, want op dat punt wordt jonge Frank regelmatig ouder, hij probeert zelf uit dat vaste stramien te ontsnappen, hij wordt wat rebels, gaat in tegen zijn moeder, zoekt baantjes, ontdekt zijn seksualiteit, en de tweede helft van het boek was een veel fijnere leeservaring.

Als je van plan bent dit boek te lezen: doorzetten dus!

Recensie "Het Geheim van de Blauwe Trein" - Agatha Christie

☆ ☆ ☆
Zes jaar voor de befaamde moord op de Oriënt Express, schreef Agatha Christie al een ander verhaal over een moord op een trein. In Het Geheim van de Blauwe Trein daagt Hercule Poirot pas op na zeventig pagina's, maar hij is al meteen zijn excentrieke maar geniale zelf.

Het gaat niet zo goed tussen meneer en mevrouw Kettering. De vader van Ruth wil zelfs dat ze scheiden, omdat hij denkt dat Derek alleen maar omwille van het geld met zijn dochter is getrouwd.

Wanneer mevrouw Kettering de Blauwe Trein neemt van Calais naar Nice, wordt plots haar levenloze lichaam gevonden. Maar wie is de dader? Is het inderdaad Derek, die nog snel haar erfenis wil binnenrijven? Of is het de beruchte graaf De La Roche, die zijn zinnen heeft gezet op haar beroemde smaragd Het Vurige Hart, ooit eigendom van tsarina Catharine II? Of is er nog een onbekende, derde partij in het spel?

Samen met toevallige medereiziger Katherine Grey staat Poirot klaar om het mysterie te ontrafelen. En ja, de Koningin van de Misdaad wist me wel degelijk te verschalken met haar conclusie. Deze moordenaar had ik totaal niet zien aankomen. Het Geheim van de Blauwe Trein is een leuke whodunit vol mogelijke verdachten, maar niet meteen één van Poirot's meest opvallende zaken.

Recensie "Halt in gevaar - De Grijze Jager 9" - John Flanagan

☆ ☆ ☆ ☆
Halt in gevaar is deel 9 in de reeks De Grijze Jager van John Flanagan. Het is een direct vervolg op het vorige deel, De Koning van Clonmel. 

Nadat de valse profeet Tennyson uit Hibernia verdreven werd, zocht hij zich een weg naar Araluen via Picta. Will, Halt en Arnaut zitten hem op de hielen en willen hem voor eens en altijd ontmaskeren als de grote fraudeur die hij is.

Maar Tennyson heeft twee sluipmoordenaars uit Genova in dienst. En als je weet dat de titel van dit boek Halt in gevaar is, dan zit je wel heel lang in spanning te wachten tot Halt effectief in dat gevaar terecht komt.

Wanneer dat dan gebeurt, is het tegelijkertijd een opluchting - want het onbekende is altijd enger - maar toch brengt het ook weer nieuwe spanning naar boven. Want hoe kan Halt weer uit dat gevaar komen?

Het is dus een spannend boek waarin Will en Arnaut alleen komen te staan, zonder de steun van Halt, om de problemen het hoofd te bieden. En toch is er nog ruimte voor humor, want het speelse gebikker tussen alle partijen is toch dé eigenschap van deze avonturenverhalen. Er komt zeker nog lang geen sleet op deze Middeleeuws getinte fantasiewereld.

Recensie "Never Flinch/Vrees Niet" - Stephen King

☆ ☆ ☆ ☆
Never Flinch van Stephen King (oftewel Vrees Niet als de Nederlandse vertaling) is een schaakspel. Alle stukken worden in de loop van een kleine 450 pagina's door de grootmeester op hun plaats gezet in deze zeer politiek getinte thriller. 

Verwacht geen typisch King-verhaal: van monsters of andere bovennatuurlijke elementen is er geen sprake. Dit is een misdaadthriller over moorden en motieven.

Trig is op een vergeldingsmissie. Een onschuldige man is vermoord in de gevangenis, ongeveer terzelfder tijd dat die onschuld bewezen wordt. Trig is kwaad op het rechtssysteem. Maar in plaats van achter de juryleden die de onschuldige veroordeeld hebben aan te gaan, vermoordt hij ándere onschuldigen en laat hij telkens een briefje met de naam van zo'n jurylid achter. Hij hoopt op die manier de juryleden wakker te schudden zodat ze berouw tonen en zelfmoord plegen. Detective Isabel Jaynes vraagt haar vriendin Holly Gibney om hulp bij de zaak.

Kate McKay is op tournee als vrouwenrechtenactiviste om vooral de anti-abortuswetten aan te vallen. Een stalker bedreigt haar echter, en ze heeft nood aan een bodyguard. Ook zij vraagt hulp aan Holly Gibney. Kate deed me heel fel denken aan het personage Cinda Canning in the serie Only Murders In the Building, gespeeld door Tina Fey.

Soulzangeres Sista Bessy gaat eveneens op tournee. Zij is grote fan van de poëzie van Barbara Robinson, zus van Jerome Robinson en samen ook deel van het detectivebureau Finders Keepers waarmee Holly het werk van Bill Hodges verderzet. Sista wil een gedicht van Barbara omzetten in een nieuw lied, maar haar komst naar de stad heeft gevolgen voor de plannen van zowel Trig als Kate McKay.

Al deze verhaallijnen bestaan niet zomaar, en elk personage heeft een rol te spelen in het grote geheel. Het is die verwevenheid die van Never Flinch een goed boek maken. Persoonlijk ben ik ook meer voor de "specialere" verhalen van Stephen King, terwijl dit meer een "gewone" thriller is, maar ik heb er toch van genoten en nu wil ik zelfs ook de andere boeken met Holly Gibney lezen die ik gemist heb, zoals The Outsider/De Buitenstaander en If It Bleeds/Als Het Bloedt.