Na meer dan twintig jaar is het misschien toch wel eens tijd geworden om De vliegeraar van Khaled Hosseini te lezen. De hype is ondertussen wel gaan liggen, denk ik, hoewel Afghanistan nog steeds in de schijnwerpers staat en verhalen als deze zich nog altijd voordoen.
Ik voel me als één van de weinigen die het boek nog niet gelezen hebben, maar ik zal er toch niet al te veel over verklappen. Hosseini vertelt het verhaal van Amir en Hassan, twee jongens van vergelijkbare leeftijd. In de ogen van de Afghanen is Amir de "goede" jongen, van het juiste bloed; Hassan daarentegen is een Hazara, en sjiiet die dus voor niets anders goed is dan een veredelde slaaf te zijn bij de échte Afghanen. Hassans vader Ali is zo'n beetje de "butler" van Amirs vader, net zoals Ali's vader dat was bij Amirs grootvader, en Hassan zal zijn voor Amir zodra ze opgegroeid zijn en een eigen huishouden hebben.
Maar Amir en Hassen zijn goede vrienden en speelmakkers. Zoals de titel doet vermoeden speelt de kunst van het vliegeren een grote rol. Tijdens een vliegertoernooi loopt het echter mis en wordt er een kloof gecreëerd tussen Amir en Hassan, waardoor ze uit elkaar groeien en zelfs in totaal andere werelden terechtkomen. Uiteindelijk zorgt het lot ervoor dat Amir terugkeert naar de wereld van Hassan; een wereld die er ondertussen ook heel anders uitziet dan in hun jeugd.
En meer ga ik er niet over vertellen, uitgezonderd dat er bloed vloeit. Hoe kan het ook anders in een wereld zo anders dan de onze, waar religie nog wél het belangrijkste is dat er bestaat en waar heel je leven om draait en die elke stap die je zet bepaalt. En waar heel veel geweld wordt gebruikt om dat ook af te dwingen. Het boek is zeker nog relevant, want om eerlijk te zijn, veel is er daar toch niet veranderd in twintig jaar?
Het duurde best lang eer ik vertrokken geraakte in dit boek. Halverwege legde ik het opzij om even iets anders te lezen. Toen ik ernaar terugkeerde, had ik eindelijk het gevoel er goed in te zitten en de kwaliteiten van Hosseini als schrijver te onderkennen. Er liggen nog twee boeken van hem klaar, maar ik ga toch opnieuw wat pauze nemen van deze Afghaanse literatuur voor ik me daaraan waag, en eerst terug wat luchtigere dingen lezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten