☆ ☆ ☆ ☆Het is altijd spannend om aan een nieuw boek van Thomas Olde Heuvelt te beginnen. Uiteraard ben ik
gestart met Hex, een horrorverhaal dat zich eindelijk eens in de buurt afspeelde in plaats van de verre Verenigde Staten (of zelfs maar Engeland). Nu ja, in de buurt... In ieder geval dichterbij, namelijk Nederland.
Het werd meteen een traditie om zijn boeken als tweede te lezen, na mijn vrouw. Zij is écht de grote fan, en ging zo diep in het verhaal op dat ze Katharina écht leek te kunnen ruiken.
Daarna kwam Echo. Iets minder, in mijn ogen. Er zat wat teveel Engels in naar mijn smaak. Dat kwam natuurlijk door de keuze die Olde Heuvelt maakte wat zijn personages betrof. Het was ook een grootser verhaal dan
Hex, misschien iets té groots. Ik had het gevoel dat hij iets te snel de epische kant van Stephen King op wou gaan. Ik vond het nog wat vroeg, en het kwam er ook niet volledig uit.
Toen werden we bevangen door
het mystery van de Orakel. Dit was terug meer van wat ik oorspronkelijk van
Echo had verwacht. Een verhaal opnieuw wat dichter bij huis. Herkenbare personages. We voelden ons weer thuis. Alleen het einde, dat had een iets te hoog actiefilmgehalte en was soms moeilijk te volgen. Alsof het geschreven was met een verfilming al in gedachten.
Het beste was voor mij
November. Weliswaar opnieuw een verhaal dat zich in de Verenigde Staten afspeelt, maar het sluit het dichtst aan bij veel van de verhalen van Stephen King: een kleine gemeenschap met heel veel personages waar vreemde dingen gebeuren. Dit is de ware verhalenverteller Thomas Olde Heuvelt. Mijn vrouw wil heel graag eindelijk eens een Stephen King lezen, en als ze fan is van
November, dan wil ik haar eigenlijk
De Noodzaak/Needful Things aanbevelen, een typisch Castle Rock verhaal...
Thomas Olde Heuvelt heeft dat trouwens door, die kracht van verhalen, en de macht van de verhalenverteller. In
Het laatste verhaal van Jamie Gunn neemt hij dat letterlijk, en neemt hij er ook een loopje mee dat meermaals die
fourth wall doorbreekt. Opnieuw een verhaal dat zich afspeelt in de Verenigde Staten, met name in de staat New York. We zien de stad New York, maar ook Yonkers en Sleepy Hollow. En het is dat laatste dat de lont doet ontbranden. Het verhaal van Washington Irving, de legende van de ruiter zonder hoofd. Een kind dat heel fel beïnvloed wordt door dit verhaal, mede dankzij zijn vader. Een vader die dan sterft, waardoor het kind - Jamie Gunn - een trauma oploopt. En trauma's laten littekens achter, en in horrorverhalen durven littekens en oude wonden wel eens opnieuw open springen, waardoor er vers bloed naar buiten sijpelt.
Het laatste verhaal van Jamie Gunn gaat over de kracht van verhalen en wat die met je doen. Hoe ze de verbeelding prikkelen, waardoor je dingen gaat geloven die niet echt zijn, en hoe ze op het moment dat je een goed verhaal beleeft, je hele leven overnemen. De kracht van suggestie. Gooi er nog een monster in geïnspireerd door de Japanse demonen. En maak het dan zo persoonlijk mogelijk. Vertel het vanuit de eerste persoon; laat de verteller de lezer af en toe rechtstreeks aanspreken, maar niet té vaak; en maak die verteller dan ook nog heel herkenbaar, geef hem karakteristieken en andere details waardoor de lezer de vergelijking gaat maken met de wérkelijke schrijver van dit verhaal: Thomas Olde Heuvelt zelf.
En dan is er nog de hype. #dontreadthelastpage. Lees de laatste pagina niet. Want als je dat doet, dan sterf je. Het is
The Ring, maar in boekvorm in plaats van de videocassette. Maar het is ook Olde Heuvelts eigen ding. Want door het allemaal zo persoonlijk te maken, is het niet zomaar een horrorverhaal.
En ja, de hype had me zeker te pakken. Maar wat doet een hype ook vaak? Teleurstellen, want de verwachtingen worden te groot. Ik had dus íetsje meer verwacht, maar ik kan niet goed zeggen wat precies. Misschien was Olde Heuvelt net iets te ver gegaan met het proberen alles zo écht mogelijk te maken, en ontbrak dan uiteindelijk die echtheid een beetje, of voelde het nét iets te geforceerd, ik weet het niet. Maar het is een gevoel, en niet iets waar ik in deze recensie echt mijn vinger op kan leggen. Misschien was het gewoon een kwestie van
logistics, doordat het einde van het verhaal - dat ik dus eigenlijk niet mocht lezen - zich niet echt beperkte tot alleen die laatste pagina. Ik had dus per ongeluk al teveel gelezen voordat ik effectief aan die laatste pagina kwam; en daarna volgde er trouwens nog een afsluiter... Ik nam het dus vast allemaal wat te letterlijk...
Maar geen probleem! In ieder geval heb ik weer genoten van dit nieuwe boek van toch wel één van mijn favoriete schrijvers. Stephen King, Dean Koontz, Thomas Olde Heuvelt, ze passen allemaal netjes in mijn boekenkast. En ooit gaat er wel eens een leesmarathon van komen: van
Hex tot en met
Jamie, alle boeken back-to-back, een horrorzomer misschien. Of winter... Ik kijk er al naar uit, alsook naar het vólgende boek van Olde Heuvelt, dat zich waarschijnlijk weer eens wat dichter bij huis afspeelt, en waarin hij misschien een eigen draai geeft aan welbekend horrorthema... Doet me er trouwens aan denken dat ik
'Salem's Lot van Stephen King ook nog nooit gelezen heb...
