Recensie "Ik kom hier nog op terug" - Rob van Essen

☆ ☆ ☆ ☆
Het duurt even voordat Ik kom hier nog op terug van Rob van Essen echt interessant wordt. Pas op pagina 85 bereiken we het onderwerp dat op de achterflap wordt aangekaart: tijdreizen. En daarna duurt het nog eens 100 pagina's voordat het verhaal écht in actie schiet.

Gelukkig bevat het boek een aantal toffe en onverwachte wendingen. En is het aangenaam geschreven. Rob Hollander is het hoofdpersonage, voormalig filosofiestudent in Amsterdam, momenteel journalist, en op zoek naar een goed artikel. Hij denkt eraan om iets te schrijven over zijn vroegere medestudenten, Jambers style: waar zijn ze, wat doen ze nu? Zo komt hij in contact met Icks, maar die heeft totaal andere plannen met hem...

Icks woont in de Verenigde Staten en beschikt niet alleen over een teleporteur, om Rob van Nederland tot bij hem te krijgen, maar ook over een tijdmachine, waarmee hij Rob de kans geeft terug te keren naar een specifieke gebeurtenis in het verleden om de loop van de geschiedenis te veranderen. Wat getheoretiseer over alternatieve tijdlijnen en parallelle werelden. Een heel tof deel in het boek dat me wat deed denken aan 11-22-63 van Stephen King, waar iemand terugkeert om de moord of JFK te voorkomen, maar dan wat minder geloofwaardig uitgelegd.

Toch zit het allemaal best goed in mekaar. Het is een intrigerend verhaal en je vraagt je constant af wat er nog gaat gebeuren. En als ik het einde goed begrepen heb, is het best verbluffend en heel goed gevonden, maar ook zeer tragisch en zonder enige uitweiding heel snel afgelopen.

Rob van Essen heeft wel iets als auteur. Ik las van hem eerder De Goede Zoon en die vond ik ook goed. Ik kom hier nog op terug lijkt me in vergelijking toch iets minder, maar ik wil zeker ooit nog de rest van zijn oeuvre lezen. Alleen, die regels routebeschrijvingen in Amsterdam, die hadden niet gehoeven voor mij... Fijn voor de mensen die het daar kennen, natuurlijk, maar ik knap er echter op af...

Recensie "Until the End of Time" - Brian Greene

☆ ☆ ☆ ☆

Until the End of Time is het vierde boek van Brian Greene dat ik lees. Dit soort non-fictie hou ik voor tijdens mijn middagpauzes op het werk. Het is immers geen verhaallijn met personages en gebeurtenissen om allemaal te onthouden. Toch is het een boek om je gedachten bij te houden.

Verbazingwekkend genoeg beperkt dit boek zich niet alleen tot de fysica. Het maakt er uiteraard nog een groot deel van uit, maar Greene gaat ook de filosofische toer op.

Hij schrijft over het ontstaan van verhalen vertellen, en hoe dat talent - net als andere kunstvormen, trouwens - toch doorheen de generaties wordt meegenomen. Hoe past dit in het thema van de wet van de sterkste? Hoe draagt kunst en cultuur bij tot overleving?

Een ander thema is religie op zich. Iets wat rationeel gezien niet kan verklaard worden, zit toch vastgeroest in de geest van de moderne mens. Ook hier is weer de vraag hoe dit onderdeel van het overlevingsinstinct is geworden. En waar komen die ideeën die aan de basis van veel religies liggen precies vandaan?

Naast overleving bekijkt Greene ook de vernietiging van alles: op welke manieren is het mogelijk dat het leven op aarde aan z'n einde komt? Op elk niveau, van de planeet zelf, iets uitgebreider met het hele zonnestelsel, tot het ganse universum als geheel. Heel zwartgallige materie...

Greene schrijft heel toegankelijk en gepassioneerd, en het is moeilijk om het boek neer te leggen. Sommige zaken blijven wel moeilijk om voor te stellen en hebben dus wat tijd nodig om te bezinken, zelfs na die stukken een tweede keer te lezen. Ik ben dan ook niet van de slimste... Maar ik vind het zeker heel interessant leesvoer, en ik ben zeer benieuwd of hij misschien al aan een volgend boek bezig is.

Recensie "De Keizer van Nihon-Ja (De Grijze Jager 10)" - John Flanagan

☆ ☆ ☆ ☆ ☆
Het was even geleden dat ik nog een deel van De Grijze Jager las. Het recent overlijden van de schrijver, John Flanagan, was een goed moment om de draad terug op te pikken.

De Keizer van Nihon-Ja is (tot nu toe) mijn favoriete deel in deze reeks. Ik heb dat precies al een paar keer eerder gezegd... Maar het is een feit, de boeken worden beter. De verhalen worden langer, diepgaander. Het blijft uiteraard jeugdliteratuur, avonturenverhalen met af en toe een humoristisch kantje. Maar het leest wel enorm vlot, het is ontspannend terwijl er ook best spannende momenten in zitten.

Terwijl Halt en Will een versie van de Romeinse legioenen in hun wereld inspecteren, zit Arnaut in het verre, Oosterse land Nihon-Ja, een versie van Japan. De keizer dreigt van de troon gestoten te worden, en Arnaut neemt de taak op zich om te helpen deze coup te bevechten. Halt en Will, samen met Alyss en Evanlyn, horen gelukkig van de problemen en trekken er ook naartoe. Heel tof waren ook die scènes tussen Alyss en Evanlyn, hun rivaliteit en uiteindelijk hun samenwerking. Het hoeven inderdaad niet altijd de mannen te zijn die de show stelen.  

Ik vind het vooral heel verwonderlijk hoe geweldig Flanagan de gevechtsscènes weet te beschrijven. Vooral de strategische beslissingen van de personages, die moeten toch afgetoetst zijn bij militaire experts. Alles komt heel natuurlijk en geloofwaardig over. Ik zag alles voor me gebeuren, alsof ik naar een film zoals Braveheart aan het kijken was.