Review "De Kolibrie" - Sandro Veronesi

* * * * *
Je vliegt door "De Kolibri" van Sandro Veronesi. Ik las het boek van 13 tot en met 21 november en genoot van elk moment.

Dit boek staat geagendeerd voor de leesclub van de bibliotheek van Genk op 27 februari. Eerst stond die er al op voor januari, daarom dat ik hem nu al wou lezen.

Maar de kans bestaat dat ik hem opnieuw ga lezen, maar dan op een andere manier. De hoofdstukken in dit verhaal springen heen en weer in de tijd. Ik vraag me af hoe het zou zijn om ze in chronologische volgorde te lezen. Dus dat ga ik misschien nog wel doen tegen dat de leesclub samenkomt.

"De Kolibrie" is de bijnaam van Marco Carrera. Dit verhaal gaat dan ook over zijn leven. Maar ook over zijn ouders, zijn andere familieleden, en de vrouwen waarmee hij een relatie heeft. Het gaat over het échte leven, en het is heel bijzonder van Veronesi om dit zo fris en boeiend over te brengen.

Veronesi gebruikt hiervoor verschillende verteltechnieken. Zo is er de gebruikelijke vertelstijl in de derde persoon. Marco wordt steeds met voor- én achternaam aangehaald. Dan is er een variatie op, waarop we diep in Marco zelf zitten, en het hele hoofdstuk eigenlijk uit één lange zin bestaat. Onze eigen gedachten zijn immers ook niet afgebakend door nette punctuatie. Veronesi gebruikt ook brieven en e-mails die de personages naar elkaar sturen. Zelfs SMS of WhatsApp-berichtjes komen aan bod, met dezelfde grafische weergave zoals je ze op je smartphone ziet. En dan zijn er nog de telefoongesprekken, pure dialoog tussen de twee partijen. De variatie tussen deze vertelvormen maakt het boek zo licht en aangenaam. Het zijn ook 46 korte hoofdstukken, verspreid over 323 pagina's, gevolgd door een nawoord waarin Veronesi wat uitleg geeft over de dingen die hij in zijn verhaal gebruikt heeft.

Een groot thema in dit boek, naast relaties (zowel familie als liefde), is schuld. Andere mensen de schuld van iets geven, maar ook jezelf, en vooral dat laatste. De verantwoordelijkheid op je nemen, terwijl dat eigenlijk niet nodig is. Marco Carrera is een opmerkelijk man die veel heeft meegemaakt, en zijn verhaal laat je niet onberoerd.

Spelbespreking "Call of Cthulhu"

* * * * *
In de loop van de jaren zijn er veel spellen verschenen met "Call of Cthulhu" in de naam, zoals bijvoorbeeld "Shadow of the Comet" en "Prisoner of Ice", die ik eigenlijk nog nooit heb gespeeld en waar ik nu wel benieuwd naar ben. In 2018 kwam er een nieuw spel uit dat op zich "Call of Cthulhu" heet, en het is heel verslavend.

Het is geen typische point 'n click maar een explorerend horroravontuur dat zich afspeelt in het jaar 1924. Je speelt als hoofdpersonage Edward Pierce. Je bent een privédetective dringend op zoek naar goede zaken. De vader van Sarah Hawkins komt naar je kantoor. Sarah is gestorven in een brand, samen met haar man en zoontje. Maar hij vermoedt dat er iets meer achter zit, en vraagt je om het te onderzoeken. Je reist naar Darkwater, een oud haveneiland dat gloriedagen kende tijdens de walvisvaart rond het jaar 1800, tot er geen walvissen meer overbleven, de bewoners jaren van hongersnood doormaakten, tot ze in 1847 een laatste, bijna mythologische, gigantische vangst binnenhaalden waar nog steeds verhalen over worden verteld.

Je bekijkt de spelwereld rechtstreeks vanuit de ogen van Edward. Alleen in de tussenfilmpjes zie je Edward zelf. Een groot deel van het spel is praten met de bewoners van Darkwater. Daarnaast is het exploreren geblazen. Elke locatie bevat tal van hotspots die je meer vertellen over de geschiedenis van Darkwater. Je vindt ook aanwijzingen met betrekking tot de zaak die je onderzoekt. En je vindt ook dingen waardoor je bepaalde eigenschappen kunt verbeteren. Er zit dus een soort RPG-functie in het spel, maar die stelt niet veel voor. Zo kun je bijvoorbeeld medische literatuur verzamelen zodat Edwards kennis verhoogt en hij extra commentaar kan geven op dingen die hij ziet. Zonder die boeken ga je dus niet alle info uit het spel kunnen halen. Op dezelfde manier kun je je mensenkennis verbeteren, je eloquentie, je onderzoekstechnieken, en ook je kennis van het occulte. Zo kreeg je meer dialoogopties als je met mensen praat, en ga je ook sneller verborgen voorwerpen vinden.

Maar dat is een tweesnijdend zwaard, want hoe meer occulte dingen je verzamelt, hoe sneller je mentale gezondheidsmeter zakt. Naarmate het spel vordert, begint Edward zijn verstand te verliezen en te hallucineren. Je krijgt echt bizarre dingen te zien, "Silent Hill" waardig. Tegen het einde aan komen er meer actie-elementen aan bod. Zo moet je een monster proberen te slim af te zijn, ontsnappen uit een instortend gebouw, en een troep mensen ofwel proberen te ontwijken ofwel neer te schieten. 

De finale confronteerde me met drie keuzes, maar uit de screenshot die ik voor deze blog zocht, leid ik af dat er meerdere mogelijk zijn als je meer verborgen dingen hebt gevonden. Gelukkig is dit het laatste ding dat je doet, net nadat het spel voor de laatste keer automatisch opslaat, dus na afloop kun je snel die laatste save laden en kijken wat de twee andere keuzes teweeg brengen. Er is immers maar één keuze die de titulaire Cthulhu, een mythologisch monster oorspronkelijk verzonnen door horrorauteur H.P. Lovecraft, eindelijk in beeld brengt. Ik heb me één keer rot geschrokken bij een onverwachte jump scare. Zelfs Nele had toen door dat er iets mis was. Ik speelde het spel van 4 t.e.m. 17 november en bracht in totaal 13 uur door in deze Lovecraftiaanse wereld.

Review "The Time Machine" - H.G. Wells

* * * *
Opnieuw tijd voor een klassieker, en deze keer in het science-fiction genre. "The Time Machine" van H.G. Wells is oorspronkelijk geschreven in 1895. Ik heb de editie van Collins Classics, die een aangepaste tekst gebruikt uit 1924. Geen idee welke wijzigingen daarmee gepaard gingen. Maar het verhaal is heel duidelijk. De eerste twee hoofdstukken zijn verteld vanuit een eerstepersoonsperspectief maar van iemand die naar het verhaal van de Tijdreiziger, die nooit bij naam wordt genoemd, komt luisteren. De andere verzamelde personages worden ook meestal aangeduid met hun beroep of bezigheid, uitgezonderd een man genaamd Filby. Zo heb je bijvoorbeeld de Psycholoog, de Medicus, de Bankier, de Redacteur enzovoort. In hoofdstuk twee staan de namen Blank, Dash en Chose, die eerder als roep- of bijnamen overkomen.

In deze hoofdstukken legt de Tijdreiziger uit wat "tijd" precies is, en hoe het eigenlijk ook als een vierde soort spatiale dimensie gezien kan worden, en hoe er dus in principe ook in gereisd kan worden. Hij laat een kleine machine zien dat hij vooruit stuurt in de tijd (nu ja, het toestel verdwijnt gewoon, wie weet naar waar), en hoe hij van plan is met een groter exemplaar zelf te reizen.

Vanaf hoofdstuk 3 is de Tijdreiziger alleen aan het woord. De groep toehoorders komt opnieuw samen en luistert naar zijn verhaal. Hij vertelt hoe hij vooruit reisde naar het jaar 802.701. Daar ontmoette hij een geëvolueerde vorm van de mens, die hem aan het filosoferen brengt over de staat van de maatschappij aan het einde van de 19e eeuw, en de mogelijke toekomstvooruitzichten. Zo probeert hij theorieën te ontwikkelen over hoe de toekomst waar hij zich bevindt, ontstaan is. Het verhaal is eigenlijk een groot commentaar op de wereld waarin H.G. Wells leefde, de technologische ontwikkelingen waar hij getuige van was, en de veranderende psychologie van de mens zoals de verschillen tussen mannen en vrouwen, tussen de rijken en armen, enzovoort.

Wells steekt genoeg plotwendingen in het verhaal om het boeiend te houden. Het verdwijnen van zijn tijdmachine, het leven redden van een bijna verdrinkende toekomstbewoonster, de ontdekking van het tweede ras dat ondergronds leeft en achter hem aan komt. Wells is ook heel goed in het beschrijven van omgevingen, mensen en voorwerpen. Hij heeft oog voor detail en hij brengt de hele toekomst tot leven, en dit zonder al te moeilijke woorden. Het is simpele taal in een aangename vertelstem.

Aan het einde van het verhaal, in plaats van meteen naar zijn eigen tijd terug te keren, reist hij nóg verder vooruit naar een moment waarop de natuurlijk wereld zo fel veranderd is, waar de baan van de planeten zo fel gewijzigd is, waar de toestand van de zon zo verschillend is, zodat duidelijk wordt dat de mensheid eigenlijk totaal van geen betekenis is in het kosmische geheel.

Zodra hij is teruggekeerd, stellen zijn toehoorders zijn verhaal in twijfel. Een logische reactie, ook voor de lezer, die eigenlijk ook geen bewijs uit de eerste hand heeft van het tijdreizen. De lezer is immers deel van de groep toehoorders. Het is de oorspronkelijke ik-verteller uit de eerste hoofdstukken die uiteindelijk getuige is van het opnieuw verdwijnen van de Tijdreiziger met zijn tijdmachine, maar dan zoals het kleine toestel die hij als voorbeeld liet verdwijnen aan zijn toehoorders - zonder ooit opnieuw te verschijnen.

Een sterk staaltje verhaalkunst, misschien met een iets te opvallende morele boodschap, maar interessant genoeg om nog eens opnieuw te lezen en misschien andere dingen te ontdekken.

Review "Tot Stof Vergaan" - Tami Hoag

* * * *
Ik ken de naam Tami Hoag al heel lang, maar heb nog nooit iets van haar gelezen. "Tot Stof Vergaan" (in het origineel "Ashes to Ashes") is best oké als politieverhaal. Om het echt een psychologische thriller te noemen zoals op de cover staat, vind ik toch wat overdreven. Ik heb dit boek gelezen van 27 oktober tot en met 11 november.

Het boek begint een beetje zoals de wekelijkse raadsels bij de Crimibaas, een online detectivespel van de makers van de Crimibox. Minneapolis wordt opgeschrikt door een seriemoordenaar, de Cremator. Het vertelperspectief volgt een aantal personages van dichtbij. Ze wisselen elkaar meestal af met de hoofdstukken, maar ook in hetzelfde hoofdstuk wordt er soms gewisseld, en spijtig genoeg is de consequentie soms ver zoek doordat het vertelperspectief ook regelmatig binnen hetzelfde deel verspringt.

Het verhaal van de Cremator zelf lezen we in tegenwoordige tijd, een taaltrucje dat Dean Koontz ook regelmatig toepast. De andere personages zitten in de verleden tijd. De twee hoofdpersonages zijn Kate Conlan, een maatschappelijk werkster bij slachtofferhulp, en FBI-agent John Quinn. Zij hebben natuurlijk een verleden samen. Ze nemen het op tegen de plaatselijke politici, die uiteraard liever een ander spelletje met de media spelen, en de rijke vader van het laatste slachtoffer.

Kate doet me wat denken aan het personage Erica Reed in het computerspel "Cognition", en niet alleen omwille van haar rode haren. Een politiedetective noemt haar zelfs Red. Haar taalgebruik lijkt heel fel op dit personage. John Quinn is iemand die Mel Gibson misschien kon spelen vroeger. Af en toe lees je ook stukken vertelt vanuit het perspectief van een paar nevenpersonages. Om eerlijk te zijn vond ik politiedetective Liska het tofste personage, omwille van haar speciaal gevoel voor humor.

Ik weet dat het boek een vervolg heeft, "Dust to Dust" (de Nederlandse titel ken ik niet), en tijdens de eerste helft van dit boek stond ik niet meteen te springen om dat ook te lezen en was ik van plan om het maar drie sterren te geven, mede doordat er ook regelmatig typefouten in de tekst staan, maar het verhaal heeft me toch overtuigd om er vier sterren van te maken.

Spelbespreking "Broken Sword 5: The Serpent's Curse"

* * * * *
Het vijfde deel in de "Broken Sword" avonturenspellenreeks, "The Serpent's Curse", is geweldig. Weg zijn alle moeilijke en irritante sequenties uit de vorige spellen. Dit deel is een recht toe recht aan, point 'n click avonturenspel waar dialogen en inventarispuzzels centraal staan. Geen klim- of klauterwerk meer, geen bewakers om rond te sluipen, geen mini-games of hersenbrekers.

We spelen weer afwisselend met George Stobbart en Nico Collard. Het spel begint in kunstgalerij "Le Lézard Bleu" in Parijs, aan de voet van de Sacre Coeur. Een overvaller stormt de zaak binnen, steelt het schilderij "La Malédicció" en schiet de galerij-eigenaar neer. Aan ons om uit te zoeken wie de dief/moordenaar is en wat er zo speciaal is aan dit schilderij, dat eigenlijk niet zoveel waard is. Vooral als we ontdekking dat het alarm in de galerij op voorhand al werd uitgeschakeld.

De puzzels in dit spel zijn van een perfect niveau. Soms is het wat uitproberen en als het dan niet lukt, zit je je af te vragen waarom het niet lukt, wat er ontbreekt, en dan denk je nog eens na en dan zie je het meteen. Ik heb slechts één keer een hulplijn moeten inroepen, en zelfs toen was het geen online walkthrough maar mijn vriendin die goed is in logisch redeneren. Het ging om de vertaalpuzzel waarbij je symbolen niet zozeer letterlijk moet vertalen in een substitutiemethode, maar de onderdelen waaruit ze bestaan apart moet bekijken om ze dan een tweede betekenis toe te kennen die dan, vaak op een figuurlijke manier, een nieuw woord vormen als je ze weer samenvoegt. 

Er zat echter een technisch probleem aan deze puzzel. We hadden alle woorden juist, maar George wou het laatste niet vertalen omdat we nog niet alles wisten. Bleek dat we eerst een kaart van het Midden-Oosten moesten bekijken, waar ook nog een verborgen boodschap in zat (een boodschap die voor ons trouwens al duidelijk zichtbaar was voordat we ze tegen een kaars hielden). Pas toen we daarna teruggingen naar de vertaling en het laatste woord kozen, zei George dat het klopte. En het was identiek hetzelfde woord als we de eerste keer kozen. Een foutje in de programmatie, vind ik. Niets zou George mogen tegenhouden om eerst de vertaling te doen, en dan pas naar de kaart te kijken. Er is geen enkele reden waarom het per se omgekeerd zou moeten.

De personages en omgevingen zijn prachtig getekend. De stemacteurs zijn goed. De muziek is geweldig. Voor dit spel werden trouwens twee liedjes geschreven die je op bepaalde locaties uit een geluidsinstallatie hoort komen, maar één van hen speelt een grotere rol. Op een bepaald moment moet je informatie uit de weduwe van de galerij-eigenaar weten te krijgen. Ze is echter zo aangedaan door zijn dood, ze wordt er letterlijk ziek van, koortsig, verward, hallucinerend bijna. Daar moet je gebruik (of misbruik) van maken door jezelf aan haar kaptafel om te toveren tot haar overleden echtgenoot en haar ten dans te vragen. Opeens verandert de huiskamer in een '70s discotheek en zie je de twee geliefden de dansvloer onveilig maken. De muziek laait op en uiteindelijk geeft de vrouw wat je nodig hebt.

Het spel brengt je van Parijs naar Londen en van Spanje naar Irak. Het exotische reizen valt deze keer dus mee. Het spel zit boordevol humor, mysterie en geschiedenis. De meeste puzzels zijn heel logisch, en zelfs als je eens out-of-the-box moet denken, is het ook niet zó bizar. Bijvoorbeeld, om het bedieningspaneel van een kabelbaan te repareren, moet je een paperclip insmeren met confituur, hem op de rug van een gevangen kakkerlak plakken, wat koekjeskruimels in de machine gooien en de kakkerlak erop loslaten zodat hij de paperclip net naar die plek brengt waar de paperclip het stroomcircuit dicht maakt. Alleen de eindsequentie is heel bovennatuurlijk, zonder dat er een echte verklaring voor is, en eigenlijk iets te simpel om de grote finale te zijn.

Ik heb het spel gespeeld van 30 september tot en met 4 november en heb in totaal 13 uur tijd in het spel doorgebracht. Het was een heel entertainend spel zoals ik ze ken uit mijn tienerjaren. Met 25 jaar extra ervaring vormen de puzzels ook niet zo'n probleem.

Boeken verslonden in oktober

 

 

"Elsewhere" van Dean Koontz is een science-fiction thriller in een hedendaagse setting met nadruk op familiebanden. In dit boek maakt hij het thema van parallelle werelden concreet. Een spannend verhaal maar met niet zo'n memorabele personages, alhoewel het heel dicht in de buurt komt van de klassieke Koontz. (De foto bovenaan deze blog is genomen met op de achtergrond de twee brieven die ik ooit van Koontz gekregen heb.)

 

Tijd voor een klassieker met "Jane Eyre" van Charlotte Brontë. Soms een moeilijk boek, met lange dialogen en moeilijke woorden. Maar ook een aangenaam verhaal over een weeskind dat vertelt over haar leven en hoe ze uiteindelijk goed is terecht gekomen.

 

Op het einde van de maand had ik even nood aan iets luchtigers. Ondertussen zijn alle Star Wars films door Ian Doescher bewerkt tot een toneelstuk van Shakespeare. "Jedi the Last" was leuk om te lezen terwijl je de film in je hoofd afspeelt. De monoloog van de Master Codebreaker was het beste, waarin alle titels van James Bond films verweven zijn. De grote scènes hadden iets uitgebreider beschreven mogen zijn, want ze hadden niet veel impact in deze versie. "The Merry Rise of Skywalker" is de grote finale! Ook tof om op deze manier te lezen, maar ik merkte geen speciale toevoegingen op deze keer. Wel extra dialoog voor personages, en de scènes waren ook emotioneler.

 

En tussendoor las ik opnieuw "Reservoir 13" van Jon McGregor (gelezen in april 2019), deze keer voor de leesclub van de bibliotheek van Genk. Het boek blijft briljant: we lezen over de gebeurtenissen bij zowel mensen als de natuur doorheen de dertien jaar na de verdwijning van een tienermeisje. Niet lezen als een thriller: het is bijna een poëtische documentaire.

Review "Jane Eyre" - Charlotte Brönte

* * *

Tijd voor een klassieker! 

Ik wist niet wat te verwachten van "Jane Eyre" van Charlotte Brontë. Ik veronderstelde iets in de stijl van Jane Austen. Het verhaal is geschreven in 1847. Pas bij de introductie in het boek wist ik hoe de achternaam van Jane uitgesproken moet worden (air in plaats van ire). Het is een onverwacht dik boek, bijna 500 pagina's, die dan ook nog eens traag lezen met hun kleine druk en vaak moeilijke woorden die je in moderne teksten nooit meer tegenkomt.

Het begin van "Jane Eyre" deed me vermoeden dat J.K. Rowling het boek ook gelezen heeft. Jane is een weeskind dat bij haar tante opgroeit maar daar eigenlijk ongewenst is en in een kast moet slapen. Als ze elf jaar oud is, komt er een grote man die haar meeneemt naar een speciale school. Tot daar de vergelijking, hoewel de Grim (de grote, zwarte hond die naderend onheil aankondigt) later in het verhaal ook eventjes aan bod komt.

Jane geraakt aan de bak als gouvernante van Amélie, een Frans meisje (er staat best veel Frans in de tekst, een uitdaging voor mijn vergeetputfrans uit het middelbaar) onder de hoede van Mr Rochester, uiteraard een man waar Jane langzaamaan verliefd op wordt. Ze is vaak in strijd met zichzelf, probeert zichzelf te overtuigen dat hij haar niet ziet staan, dat het ook niet hoort om een affaire met de baas te starten, dat ze zich niet zo moet aanstellen. Maar als Blanche Ingram opdaagt en veel tijd met Mr Rochester doorbrengt, laait de jaloezie op.

Jane vertelt haar verhaal vanuit de eerste persoon. Op een bepaald punt springen we zeven jaar vooruit in de tijd en gaan we van elfjarige Jane naar achttienjarige. Inhoudelijk wordt het boeiend wanneer het huishouden tijdens een feestje wordt opgeluisterd door een waarzegster, een soort Sybille Trelawney als je wil, en een huisgast gewond geraakt op de befaamde derde verdieping waarvan Jane eerst verteld was weg te blijven. Dit zijn de meest interessante hoofdstukken in het boek. Daarna volgen immers saaie hoofdstukken, waarin Jane smacht naar Mr Rochester, waarin Mr Rochester haar ten huwelijk vraagt, wanneer ze eindeloos met elkaar praten. Want Mr Rochester is een blaaskaak, een praatjesmaker, hij houdt Jane voor de gek, hij houdt de hele wereld voor de gek, hij is een kleuter dat een nieuw speelgoedje heeft gevonden en uitprobeert wat hij er allemaal mee kan doen.

Het wordt iets interessanter als Mr Rochesters geheim wordt prijsgegeven, maar daarna volgen weer saaie hoofdstukken. Rochester doet de waarheid uit de doeken, probeert zichzelf goed te praten, kruipt netjes in een slachtofferrol tegenover Jane, en dit allemaal in ellenlange monologen. Jane verdient ons respect wanneer ze hem verlaat. Toch houdt ze nog van hem, wil ze hem alles vergeven. Haar innerlijke weet gelukkig dat hij te ver is gegaan.

Jane rent weg en geraakt volledig aan de grond. Ttijdens een noodweer zoekt ze toevlucht bij een ander huishouden, bewoond door een broer en twee zussen. Hier krijgt haar leven een grote draai, toevalligerwijs of niet. Er volgen ellenlange gesprekken met de broer in de stijl van die met Mr Rochester. Daarna keert Jane, ook weer na toevallig wat nieuws van hem te hebben vernomen, terug naar Mr Rochester. Deze is nu letterlijk een slachtoffer geworden, en door die nieuwe situatie kan Jane hem vergeven en hun liefde omarmen.

Ik heb lang over dit boek gedaan. Ik was eigenlijk al begonnen op 21 september, en ik heb het even weggelegd om "Elsewhere" van Dean Koontz te lezen, zijn nieuwste boek, van 13 tot en met 22 oktober. Daarna moest ik nog iets meer dan honderd pagina's, en ik ben blij dat het toch nog voor het einde van de maand uit is geraakt, op 25 oktober. Het is een tof verhaal, maar als het in deze tijd gepubliceerd zou worden, zou er toch veel in geschrapt of vereenvoudigd worden.