Recensie "Video Games" - Jan-Bart De Muelenaere

☆ ☆ ☆ ☆ ☆
Ik lees tegenwoordig een pak minder boeken, omdat ik ondertussen adventure games recenseer. (Die reviews zijn trouwens stukken populairder dan mijn boekbesprekingen, maar çoit...) Wanneer er dus een boek passeert met als titel Video Games, dan grijp ik mijn muis en klik ik het meteen open. Bij wijze van spreken dan... 

Jan-Bart De Muelenaere schrijft als ondertitel Historie, schoonheid en invloed van videogames. Hij vergelijkt het met alle andere kunstvormen, en stelt dat er momenteel een soort van nieuwe renaissance bezig is. Video games zouden alle andere kunstvormen combineren: beeldende kunst, muziek, architectuur, en uiteraard het vertellen van verhalen.

Wat ik heel interessant vond, was de ontstaansgeschiedenis van computerspellen, dat een stuk verder terug ging dan ik oorspronkelijk dacht. De voorbeelden die hij aanhaalt, komen uit veel verschillende subgenres. Ik was heel blij dat hij ook naar spellen refereert die ik zelf gespeeld heb. Want ik ben geen mainstream gamer; ik heb mijn eigen kleine niche die minder populair is dan de Tomb Raiders, Counter Strikes and Fortnites in de wereld.

Spellen zoals This War Of Mine, What Remains Of Edith Finch, Disco Elysium en Papers, Please zijn geen traditionele adventure games, maar verdienen het zeker vernoemd te worden. Er zijn nog veel betere games die hij had kunnen gebruiken als voorbeeld dat gamen niet alleen als entertainment dient. (Sommige daarvan vind je trouwens op mijn ándere blog, The Point 'n Clicker...)

Het laatste punt dat De Muelenaere maakt is dat games alleen nog tijd nodig hebben om algemeen aanvaard te worden, en om op dezelfde manier naar gerefereerd te worden in andere media zoals we nu al doen met boeken, schilderijen, beeldhouwwerken en muziekstukken. Ik maak daar zelf de bedenking bij dat dit echt wel véél tijd gaat vergen, want het verschil met de traditionale kunstvormen en video games is de beschikbaarheid en toegankelijkheid. Onbekend is immers onbemind, en video games op zich, als fysiek product, bestaan niet. Je blijft altijd een middel nodig hebben om ze op te starten, en dat is een veel grotere drempel dan naar de bibliotheek of een museum gaan, of de radio opzetten.

Recensie "The Correspondent" - Virginia Evans

☆ ☆ ☆
Ik hou wel eens van niet-traditionele vertelstijlen in boeken. Spelen met chronologie, een verhaal in een verhaal (in een verhaal), fictie vermomd als non-fictie, dagboeken, het kan allemaal.

In The Correspondent van Virginia Evans (eigenlijk Virginia Ficker, maar in Amerika nemen vrouwen heel vaak de naam van hun man over) zijn het brieven. Het hoofdpersonage is de 73-jarige Sybil Van Antwerp (eigenlijk Stone, maar in Amerika nemen vrouwen heel vaak de naam van hun man over, en houden die zelfs nadat ze terug uit elkaar zijn gegaan).

Sybil was getrouwd met de Belg Daan Van Antwerp; ze kregen drie kinderen samen. Daan had nog een broer, Lars, die op zijn beurt trouwde met de beste vriendin van Sybil, Rosalie. Sybil en Daan zijn op een bepaald moment gescheiden, en ondertussen zijn hun kinderen groot en hebben ze zelf kinderen, uitgezonderd hun middelste kind Gilbert, die heel jong verongelukt is.

Dit ontdek je allemaal terwijl je de brieven leest. Sybil schrijft van jongs af aan al brieven, niet alleen naar familie, vrienden en kennissen, maar ook bijvoorbeeld naar bekende schrijvers van de boeken die ze gelezen heeft. Zo ontwikkelt ze zelfs een goede relatie met een paar. We pikken in op haar "verhaal" in juni 2012, en de brieven lopen door tot januari 2022. We lezen niet alleen de brieven - en ook e-mails! - die ze zelf schrijft, maar ook de antwoorden die ze krijgt.

Veel meer over de inhoud vertellen zou teveel verklappen, want Sybil heeft wel wat geheimen om zich heen, vooral wat betreft een reeks brieven die ze schrijft naar een voor ons onbekend persoon, maar dan toch niet verstuurt. Haar passie wat betreft het schrijven van brieven is in constante strijd met haar ouder worden; haar zicht is langzaam aan het verdwijnen, en haar grootste angst is dat ze blind wordt: "I wonder what I will do when I am no longer able to see. I am much too old a dog for the learning of a new trick, like braille or dictation. I suppose, like a fish plucked from the pond and left on a sunbaked deck, I'll probably die." (p 57)

Het is net die angst voor de dood waardoor ze schrijft. Brieven blijven bestaan, zelfs na je dood, en Sybil vindt het verschrikkelijk dat mensen na een paar generaties al volledig vergeten worden; dat deed me denken aan de Pixar-film Coco, waar de geesten van de doden maar zo lang in het dodenrijk mogen blijven als er nog iemand levend zich hen herinnert.

Sybil heeft een duidelijk wereldbeeld, ze zoekt naar orde en structuur, en veroordeelt sensatiemedia, slechte journalistiek en vooroordelen. Tussen de regels door herken je het thema nature vs nurture: zijn de mensen zoals ze zijn doordat ze altijd zo geweest zijn, of doordat ze zo zijn grootgebracht? Sybil is immers geadopteerd en gaat op zoek naar haar afkomst, want: "When you find a place for yourself in the world, it feels like music." (p 230)

The Correspondent is met momenten grappig maar ook tragisch. Elke briefschrijver heeft een unieke stem, en na verloop van tijd - ook wel door de context natuurlijk - hoef je niet meer eerst te spieken naar de handtekening om te weten van wie de brief komt. Sybil maakt uiteraard vanalles mee in de tien jaar dat we haar volgen. Het blijft een fictief verhaal maar door het medium van de brieven en de regelmatige vermelding van echte schrijvers (en zelfs ook George Lucas) krijgt het een hoger niveau van realisme.

Aan het einde komen we alles te weten: Sybils geheim, en voor wie de onverstuurde brieven bedoeld waren. Maar eerlijk gezegd was het allemaal niet zo'n grote verrassing. We hebben het boek gelezen voor de leesclub, en daar stelden we ons de vraag: zou dit verhaal overeind zijn gebleven als een normale roman, dus zonder die briefstructuur? In deze versie is er immers veel dat de personages niet neerschrijven. De brieven zijn momentopnames in een grote puzzel, dus het lijkt alsof je nooit zo diep kunt gaan als in een traditioneel verhaal.

Toch is het een tof boek om te lezen, alsof je werkelijk aan het snuffelen bent in een hoop gevonden brieven. Het was bijvoorbeeld leuk om stapsgewijs alle stambomen bij elkaar te puzzelen, en bij Sybil had ik een beeld in mijn hoofd van de Golden Girls actrice Estelle Getty, het pittige oude vrouwtje dat gewoon haar eigen ding doet.