Frank McCourt schrijft over zichzelf in De as van mijn moeder als jonge Ierse knaap. Zijn familie is eerst naar Amerika getrokken, maar moest noodgedwongen terugkeren naar Ierland. Daar vestigen ze zich in Limerick, maar de ellende houdt niet op.
Ik had er eerst geen idee van dat het verhaal geen pure fictie is, maar toen de schrijver zijn eigen naam voor het hoofdpersonage gebruikte, had ik door dat het autobiografisch is.
Het is een moeilijk boek om te lezen, niet alleen omwille van de schrijfstijl, maar ook door de inhoud, door alle ellende, dat toch wel wat gevoelens teweeg brengt.
De dialogen worden niet apart aangeduid, waardoor het vaak moeilijk was om het onderscheid te maken tussen de verteller en wat er door de personages gezegd wordt. Ik was regelmatig in de war en het haalde het ritme van het verhaal omlaag omdat ik constant zinnen opnieuw moest lezen en nadenken wie het eigenlijk zegt. De innerlijke monoloog van jonge Frank loopt ook soms door zonder komma's of punten.
Maar het is de inhoud waar het om draait, en het is ongelooflijk wat voor ellende (ik weet het, ik gebruik het woord al voor de derde keer hier) dit Ierse gezin allemaal meemaakt. Kinderen die sterven door ziektes en de erbarmelijke leefomstandigheden, en toch blijven er nog extra kinderen komen. Een vader die niet omkijk naar zijn gezin en elke betaaldag telkens opnieuw van zijn werk naar de pub trekt om alles op te drinken. De geschiedenis bleef zich tot halverwege het boek constant herhalen, en eerlijk gezegd begon ik er wat genoeg van te krijgen.
Gelukkig besefte schrijver McCourt dat precies zelf ook, want op dat punt wordt jonge Frank regelmatig ouder, hij probeert zelf uit dat vaste stramien te ontsnappen, hij wordt wat rebels, gaat in tegen zijn moeder, zoekt baantjes, ontdekt zijn seksualiteit, en de tweede helft van het boek was een veel fijnere leeservaring.
Als je van plan bent dit boek te lezen: doorzetten dus!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten