Recensie "Het Einde van de Dood" - Liu Cixin

☆ ☆ ☆ 

Het vervolg op Het Drielichamenprobleem en Het Duistere Woud leest even vlotjes als die vorige twee delen, maar de moeilijkheidsgraad stijgt toch serieus.

In Het Einde van de Dood van Liu Cixin volgen we vooral Cheng Xin, vier eeuwen na haar normale leven in de 21e eeuw. De ruimtetechnologie van de mensheid is ondertussen ver genoeg gevorderd dat ze de rand van het zonnestelsel hebben bereikt, maar nog steeds te beperkt om te kunnen ontsnappen aan een mogelijke buitenaardse aanval.

Waar we in het vorige deel de "Muurschouwers" hadden, krijgen we nu de "Zwaardhouders". Deze mensen hoeven geen plan meer te bedenken; nu krijgen ze gewoon de machtiging om hun vinger op de knop te leggen van een specifiek dreigement waarmee de buitenaardsen afgeschrikt zouden moeten worden.

Vanuit onverwachte bron krijgen we echter nog andere opties aangereikt, maar in een verhalende sprookjesvorm als een soort codetaal. Het is vooral tof om zelf proberen te achterhalen welke elementen uit het sprookje effectief van belang zijn, en wat ze zouden kunnen betekenen.

Heel moeilijk te vatten zijn de scènes rond de twee- en vierdimensionale ruimtes. Die zijn heel moeilijk om visueel voor te stellen, hoewel de auteur zijn uiterste best doet om het zo vatbaar mogelijk uit te leggen.

Desondanks vond ik het een spannend verhaal dat moeilijk neer te leggen was; een verhaal waarbij de hele mensheid, de hele planeet Aarde op het spel staat. Misschien allemaal ook metaforisch gebruikt voor alle ellende in de wereld. Het stelt niet alleen wetenschappelijke vraagstukken, maar ook filosofische over zelfopoffering, volledige afzondering, en een nieuw begin.

Ik begon deze trilogie te lezen op 13 januari 2026. Tussendoor heb ik een paar kortere boeken gelezen, maar 2,5 maand later komt deze reis aan z'n einde. Het was een uitdagende maar zeker ook aangename science-fiction-ervaring.

Recensie "Het Donkere Woud" - Liu Cixin

☆ ☆ ☆ ☆
Het vervolg op Het Drielichamenprobleem is stukken beter! Misschien komt het omdat ik eerst de Netflixreeks zag, dat het oorspronkelijke verhaal en personages volledig verknipte en waardoor ik dus andere verwachtingen had bij het lezen. Het Donkere Woud van Liu Cixin is vers, onontgonnen grond, mijn allereerste ervaring met dit deel van het verhaal, en ik vond dit deel subliem.

Het boek gaat verder waar het vorige stopte. De mensheid wordt bedreigd door een buitenaardse invasie. Maar die vloot zal pas over 400 jaar arriveren. Er is dus nog tijd om een plan te bedenken. Nadeel is wel dat de aliens al zogenaamde "sofonen" naar de Aarde hebben gestuurd: kwantumgelinkte elementen die alles en iedereen bespioneren en meteen alle informatie aan de Trisolaranen doorgeven.

Een nieuw plan dus: er worden vier "Muurschouwers" aangesteld. Deze mensen moeten in het geheim plannen beramen om de mensheid te redden. Ze mogen met niemand hierover communiceren; alles moet in hun eigen hoofd blijven. Ze krijgen alle toestemmingen en alle middelen, en de bedoeling is dat ze ook verwarring zaaien door rare opdrachten te geven.

Om ervoor te zorgen dat hun plannen in de toekomst het gewenste effect gaan hebben, worden ze ook in een lange slaap gebracht, een "hibernatie". En zo is het plots 200 jaar later, en verandert het boek in een werkelijke science-fiction verhaal, met een heel andere menselijke beschaving en cultuur en  technologische vooruitgangen.

Ik las het verhaal van de Muurschouwers heel graag, en was heel tevreden met het einde. En nu volgt er nog een derde deel! De Netflixreeks zou ook een nieuw seizoen krijgen, en ondanks de totale verwestering van het verhaal ben ik toch benieuwd wat ze er van gaan maken.