Boeken verslonden in februari

 

Hoe bespreek je een boek als "Zussen" van Daisy Johnson zonder alles prijs te geven? Dat is zoals uitleggen waarom je een filmplot van M. Night Shyamalan al dan niet goed vindt. Hoewel de cover van het boek ook wel veel prijsgeeft als je erover nadenkt.

 

"The Seven Imperfect Rules of Elvira Carr" van Frances Maynard is tragisch. 27-jarige Elvira heeft autisme/Asperger (ze noemt het nooit bij naam) en woont bij haar moeder. Op een avond valt haar moeder, komt ze in het ziekenhuis terecht en uiteindelijk in een verzorgingstehuis. Elvira wordt nu gedwongen een zo normaal mogelijk leven te leiden. 

"Wat als dit het is" van schrijversduo Becky Albertalli en Adam Silvera is een young adult liefdesverhaal over twee zestienjarige jongens die elkaar toevallig ontmoeten in het postkantoor, daarna opnieuw naar elkaar op zoek gaan, elkaar ook vinden en beginnen uit te gaan maar dan loopt het mis. 

 

Klassiekertijd! Met deze keer "Wuthering Heights" van Emily Brontë. Het boek begint met meneer Lockwood, die in 1801 in een huis genaamd Thrushcross Grange komt wonen. Meneer Heathcliff is de eigenaar, zelf woont hij in een huis genaamd Wuthering Heights, ongeveer vier mijl verder. Lockwood ontmoet Heathcliffs schoondochter Catherine Linton. Hij geraakt geïntrigeerd door haar schoonheid en de vreemde relatie die ze met haar schoonvader lijkt te hebben, en vraagt aan huishoudster Nelly Dean om haar verhaal te vertellen.

 

"Het Verlangen" is het eerste boek van Hugo Claus dat ik lees. Het is een kort verhaal over twee Vlamingen, Jaak en Michel, die besluiten naar Las Vegas te reizen om daar het fortuin te zoeken in de casino's.

 

Daarnaast las ik nog de eerste drie strips uit de reeks "De Legendariërs" om mijn zoontje een plezier te doen (hij is grote fan en houdt er niet over op!), de gedichtenbundel "Geduldig Lijden" van Levi Weemoedt die niet al te bijzonder was, en "Wit-Rusland" van Geert Groot Koerkamp, heel interessant om eindelijk eens iets te lezen over het land waar onze gast tijdens de zomervakantie vandaan komt. Alleen spijtig dat het een oud boek is, uit 2009. Ik ben benieuwd hoe Wit-Rusland in het voorbije decennium al dan niet geëvolueerd is.

Review "Het Verlangen" - Hugo Claus

* * *
"Het Verlangen" is het eerste boek van Hugo Claus dat ik lees. Het is een kort verhaal over twee Vlamingen, Jaak en Michel, die besluiten naar Las Vegas te reizen om daar het fortuin te zoeken in de casino's.

Het verhaal begint heel vlot en grappig in café De Eenhoorn. Het is heel volks en Vlaams verteld, met uitdrukkingen waar ik toch wat aan moest wennen zoals lijk of dat ge. Die "ge" en "gij"-vorm is alom tegenwoordig maar stoort eigenlijk niet. De humor werkt ook wel, tenminste tot halverwege het boek.

De vertelstijl wisselt regelmatig. Het boek begint met een anonieme verteller, een caféganger die ons als lezer rechtstreeks aanspreekt lijk of dat we effectief het café zijn binnengewandeld. Later verschuift het perspectief dicht naar de twee reizigers, die heel vaak tegen zichzelf praten. Die tekst staat dan ook met aanhalingstekens maar wel tussen haakjes). De anonieme verteller sluit het boek ook af.

Zodra de twee mannen in Los Angeles aankomen en de bus nemen naar Vegas, slaat de stijl helemaal om. Pas op dat moment merk je hoe racistisch en seksistisch deze personages eigenlijk zijn. Het boek is oorspronkelijk gepubliceerd in 1978, een heel andere tijd dan die waarin we nu leven, en dat merk je wel aan het taalgebruik. Ik weet niet of dit boek echt nog van deze tijd is.

Wat ook verwarrend is, is het constant wisselen tussen het Vlaams en het Engels. Sommige dingen worden vertaald, andere termen blijven staan, en je weet nooit of de personages nu écht Nederlands spreken of niet, en wie onze Vlamingen verstaat of niet.

Er zijn ook verschillende rare stukken waarin de personages ofwel dronken zijn ofwel dromen, of misschien zelfs allebei. Er gebeuren rare dingen die ook niet gemakkelijk lezen. Één van de mannen lijkt de geest van een overleden kameraad te zien en er zelfs mee te praten. Voor de rest is het wel duidelijk dat Claus goed kan schrijven, ik had eigenlijk gedacht dat het veel intellectueler zou zijn maar dit is zo simpel als het maar kan zijn - uitgezonderd die rare stukken daar, waar je toch even je gedachten moet bijhouden.