Zes jaar voor de befaamde moord op de Oriënt Express, schreef Agatha Christie al een ander verhaal over een moord op een trein. In Het Geheim van de Blauwe Trein daagt Hercule Poirot pas op na zeventig pagina's, maar hij is al meteen zijn excentrieke maar geniale zelf.
Het gaat niet zo goed tussen meneer en mevrouw Kettering. De vader van Ruth wil zelfs dat ze scheiden, omdat hij denkt dat Derek alleen maar omwille van het geld met zijn dochter is getrouwd.
Wanneer mevrouw Kettering de Blauwe Trein neemt van Calais naar Nice, wordt plots haar levenloze lichaam gevonden. Maar wie is de dader? Is het inderdaad Derek, die nog snel haar erfenis wil binnenrijven? Of is het de beruchte graaf De La Roche, die zijn zinnen heeft gezet op haar beroemde smaragd Het Vurige Hart, ooit eigendom van tsarina Catharine II? Of is er nog een onbekende, derde partij in het spel?
Samen met toevallige medereiziger Katherine Grey staat Poirot klaar om het mysterie te ontrafelen. En ja, de Koningin van de Misdaad wist me wel degelijk te verschalken met haar conclusie. Deze moordenaar had ik totaal niet zien aankomen. Het Geheim van de Blauwe Trein is een leuke whodunit vol mogelijke verdachten, maar niet meteen één van Poirot's meest opvallende zaken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten