Until the End of Time is het vierde boek van Brian Greene dat ik lees. Dit soort non-fictie hou ik voor tijdens mijn middagpauzes op het werk. Het is immers geen verhaallijn met personages en gebeurtenissen om allemaal te onthouden. Toch is het een boek om je gedachten bij te houden.
Verbazingwekkend genoeg beperkt dit boek zich niet alleen tot de fysica. Het maakt er uiteraard nog een groot deel van uit, maar Greene gaat ook de filosofische toer op.
Hij schrijft over het ontstaan van verhalen vertellen, en hoe dat talent - net als andere kunstvormen, trouwens - toch doorheen de generaties wordt meegenomen. Hoe past dit in het thema van de wet van de sterkste? Hoe draagt kunst en cultuur bij tot overleving?
Een ander thema is religie op zich. Iets wat rationeel gezien niet kan verklaard worden, zit toch vastgeroest in de geest van de moderne mens. Ook hier is weer de vraag hoe dit onderdeel van het overlevingsinstinct is geworden. En waar komen die ideeën die aan de basis van veel religies liggen precies vandaan?
Naast overleving bekijkt Greene ook de vernietiging van alles: op welke manieren is het mogelijk dat het leven op aarde aan z'n einde komt? Op elk niveau, van de planeet zelf, iets uitgebreider met het hele zonnestelsel, tot het ganse universum als geheel. Heel zwartgallige materie...
Greene schrijft heel toegankelijk en gepassioneerd, en het is moeilijk om het boek neer te leggen. Sommige zaken blijven wel moeilijk om voor te stellen en hebben dus wat tijd nodig om te bezinken, zelfs na die stukken een tweede keer te lezen. Ik ben dan ook niet van de slimste... Maar ik vind het zeker heel interessant leesvoer, en ik ben zeer benieuwd of hij misschien al aan een volgend boek bezig is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten