Het duurt even voordat Ik kom hier nog op terug van Rob van Essen echt interessant wordt. Pas op pagina 85 bereiken we het onderwerp dat op de achterflap wordt aangekaart: tijdreizen. En daarna duurt het nog eens 100 pagina's voordat het verhaal écht in actie schiet.
Gelukkig bevat het boek een aantal toffe en onverwachte wendingen. En is het aangenaam geschreven. Rob Hollander is het hoofdpersonage, voormalig filosofiestudent in Amsterdam, momenteel journalist, en op zoek naar een goed artikel. Hij denkt eraan om iets te schrijven over zijn vroegere medestudenten, Jambers style: waar zijn ze, wat doen ze nu? Zo komt hij in contact met Icks, maar die heeft totaal andere plannen met hem...
Icks woont in de Verenigde Staten en beschikt niet alleen over een teleporteur, om Rob van Nederland tot bij hem te krijgen, maar ook over een tijdmachine, waarmee hij Rob de kans geeft terug te keren naar een specifieke gebeurtenis in het verleden om de loop van de geschiedenis te veranderen. Wat getheoretiseer over alternatieve tijdlijnen en parallelle werelden. Een heel tof deel in het boek dat me wat deed denken aan 11-22-63 van Stephen King, waar iemand terugkeert om de moord of JFK te voorkomen, maar dan wat minder geloofwaardig uitgelegd.
Toch zit het allemaal best goed in mekaar. Het is een intrigerend verhaal en je vraagt je constant af wat er nog gaat gebeuren. En als ik het einde goed begrepen heb, is het best verbluffend en heel goed gevonden, maar ook zeer tragisch en zonder enige uitweiding heel snel afgelopen.
Rob van Essen heeft wel iets als auteur. Ik las van hem eerder De Goede Zoon en die vond ik ook goed. Ik kom hier nog op terug lijkt me in vergelijking toch iets minder, maar ik wil zeker ooit nog de rest van zijn oeuvre lezen. Alleen, die regels routebeschrijvingen in Amsterdam, die hadden niet gehoeven voor mij... Fijn voor de mensen die het daar kennen, natuurlijk, maar ik knap er echter op af...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten