Na The Midnight Library komt Matt Haig met een nieuw fantasievol verhaal dat de grens met het young adult genre heel dicht benadert. Vorige keer zag het hoofdpersonage al haar andere mogelijke levenslopen in een soort multiversum. The Midnight Train is minder origineel en meer te vergelijken - het doet dat ook zelf - met A Christmas Carol van Charles Dickens (en in het verlengde daarvan de film Family Man met Nicolas Cage...)
Wilbur Budd sterft op 81-jarige leeftijd. In zijn laatste momenten verwijt hij zichzelf dat hij de vrouw van zijn leven, Maggie, heeft laten ontglippen. Hij wordt zelfs met de neus op de feiten gedrukt wanneer hij in het vagevuur wordt opgepikt door de Middernachttrein, die ervoor zorgt dat zijn hele leven voor zijn ogen voorbij flitst. Van jonge knaap tot oude man krijgt Wilbur te zien welke momenten in zijn leven - zowel goede als slechte - bepalend waren. Dan verzint hij een plan waarmee hij misschien de loop van zijn leven kan veranderen.
Dit boek zal niet iedereen aanstaan. Sommige mensen vinden het vast te zoetsappig, niet gelaagd genoeg, te prekerig, te simpel, geen boek voor volwassenen... Sorry, maar dat maakt het in mijn ogen net zo geweldig. Ik heb er minder van genoten dan van The Midnight Library, het voelde inderdaad iets te gimmicky daarvoor, maar de reis van Wilbur Budd en zijn transformatie van een man die alleen maar aan zijn carrière en geld verdienen denkt naar iemand die eindelijk liefde, relaties en zijn gezinsleven op de eerste plaats zet, is gewoon een mooi verhaal.
Er zijn dan ook twee soorten mensen op de wereld: het soort waarbij hun job hun leven is, en het soort waarbij hun werk alleen een noodzakelijk kwaad is om hun échte leven te kunnen leiden. Ik zit duidelijk in die tweede groep en daarom zal ik ook boeken - zoals deze - blijven lezen, met mijn eigen vrouw en haar eigen boeken aan mijn zijde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten