Recensie "Duivelszaad" - Dean Koontz

☆ ☆ ☆
Op de middelbare school lazen we het kortverhaal True Love van Isaac Asimov. De hoofdpersoon, Milton Davidson, probeert zijn ideale partner te vinden. Hij geeft zijn computer (genaamd Joe), die toegang heeft tot de databases van de hele wereldbevolking, de opdracht om zijn ideale match te vinden op basis van fysieke kenmerken. Hij ontmoet de kandidaten op de shortlist, maar beseft dat uiterlijk alleen niet genoeg is en dat hij ook naar de persoonlijkheid moet kijken. Hij praat vervolgens met Joe en vult diens databanken met informatie over zijn persoonlijkheid. Op die manier ontwikkelt Joe de persoonlijkheid van Milton en, wanneer hij een ideale match heeft gevonden, zorgt hij ervoor dat Milton wordt gearresteerd zodat Joe het meisje voor zichzelf kan hebben.

Ik heb Duivelszaad (Demon Seed) van Dean Koontz al meerdere keren gelezen, maar ik had de link met dit kortverhaal nooit gelegd. De overeenkomsten zijn werkelijk treffend. Uit Koontz' sciencefictionwerk weten we dat hij Asimov hoog in aanzien heeft, dus dit is geen grote verrassing.

Duivelszaad is de enige mainstream roman van Koontz die overduidelijk een sciencefictionverhaal is, met veel elementen uit de kortverhalen in zijn eerdere bundel Soft Come the Dragons. Dit is waarschijnlijk de reden waarom de meningen erover zo verdeeld zijn: meestal zijn mensen er dol op of hebben ze er een hekel aan (zoals met alles zijn er uitzonderingen). Zou het kunnen dat de mensen die het niet waarderen, ook geen sciencefictionfans zijn?

Het plot is veelbelovend: een zelfbewuste computer wil een eigen menselijk lichaam en sluit daarom een ​​vrouw op in een high-tech huis om haar als babydonor te gebruiken. Persoonlijk vind ik dit op zich al genoeg om te voldoen aan de eisen die Koontz vaak in zijn romans stelt omtrent de aanwezigheid van mysterie en het bovennatuurlijke. Hoewel het doordrenkt is van wetenschap, blijft het mysterie van het bewustzijn en de menselijke ziel, die de computer in het verhaal beweert te bezitten, aanwezig. Het is bijna het tegenovergestelde van wat er gebeurt in Middernacht (Midnight), waar mensen zich behoorlijk hechten aan hun computers. Letterlijk.

Het boek is geschreven in de ik-vorm. De computer is door zijn ontwikkelaars gestopt nadat de feiten zich hebben voorgedaan en wordt gedwongen een gedetailleerd verslag van zijn acties en motieven af ​​te leggen, zodat een jury kan beslissen of hij volledig moet worden uitgeschakeld. Er zijn passages waarin de computer de jury toespreekt, over zichzelf praat, zichzelf verdedigt en zijn makers confronteert met hun eigen fouten. Deze passages heb ik altijd met plezier gelezen. Ze grenzen aan het filosofische en je kunt niet anders dan zijn standpunt begrijpen en je afvragen wat er zou zijn gebeurd als hij was geslaagd in zijn opzet.

In andere passages vertelt de computer wat er is gebeurd, hoe hij de vrouw gevangen heeft genomen en hoe hij te werk is gegaan bij zijn plan om een ​​eigen lichaam te creëren. Het zijn vooral deze passages die volgens mij in deze versie uit 1997 flink zijn herzien sinds de oorspronkelijke publicatie in 1973, om meer gangbare technologie te integreren. Maar zelfs met deze herzieningen, zelfs met de spectaculaire veranderingen in die "moderne" technologie na 25 jaar, doen sommige passages me nog steeds fronsen; hoewel ondertussen misschien minder, als je het de dag van vandaag leest na nóg eens bijna 30 jaar van technologische ontwikkelingen, zeker op het gebied van artificiële intelligentie...

De computer zegt dat hij dankzij de vindingrijkheid en genialiteit van zijn makers al het equivalent van menselijk zicht en gehoor heeft. De vrouw in kwestie is een virtual reality-videogameontwerpster die iets heeft gecreëerd wat ik alleen maar kan omschrijven als haar eigen kleine Matrix-wereld – een virtuele wereld die reageert op wat ze zegt en hoe ze beweegt – op 10 gigabyte computergeheugen. Dit stoorde me voorheen nooit echt, ik kon mijn ongeloof altijd wel opzijzetten, maar tijdens deze laatste lezing van het boek vielen deze dingen me echt op. Aan de andere kant lijkt het een beetje onzinnig om deze elementen in twijfel te trekken, maar niet het bestaan ​​van een bewuste kunstmatige intelligentie.

Recensie "De as van mijn moeder" - Frank McCourt

☆ ☆ ☆
Frank McCourt schrijft over zichzelf in De as van mijn moeder als jonge Ierse knaap. Zijn familie is eerst naar Amerika getrokken, maar moest noodgedwongen terugkeren naar Ierland. Daar vestigen ze zich in Limerick, maar de ellende houdt niet op.

Ik had er eerst geen idee van dat het verhaal geen pure fictie is, maar toen de schrijver zijn eigen naam voor het hoofdpersonage gebruikte, had ik door dat het autobiografisch is.

Het is een moeilijk boek om te lezen, niet alleen omwille van de schrijfstijl, maar ook door de inhoud, door alle ellende, dat toch wel wat gevoelens teweeg brengt.

De dialogen worden niet apart aangeduid, waardoor het vaak moeilijk was om het onderscheid te maken tussen de verteller en wat er door de personages gezegd wordt. Ik was regelmatig in de war en het haalde het ritme van het verhaal omlaag omdat ik constant zinnen opnieuw moest lezen en nadenken wie het eigenlijk zegt. De innerlijke monoloog van jonge Frank loopt ook soms door zonder komma's of punten.

Maar het is de inhoud waar het om draait, en het is ongelooflijk wat voor ellende (ik weet het, ik gebruik het woord al voor de derde keer hier) dit Ierse gezin allemaal meemaakt. Kinderen die sterven door ziektes en de erbarmelijke leefomstandigheden, en toch blijven er nog extra kinderen komen. Een vader die niet omkijk naar zijn gezin en elke betaaldag telkens opnieuw van zijn werk naar de pub trekt om alles op te drinken. De geschiedenis bleef zich tot halverwege het boek constant herhalen, en eerlijk gezegd begon ik er wat genoeg van te krijgen.

Gelukkig besefte schrijver McCourt dat precies zelf ook, want op dat punt wordt jonge Frank regelmatig ouder, hij probeert zelf uit dat vaste stramien te ontsnappen, hij wordt wat rebels, gaat in tegen zijn moeder, zoekt baantjes, ontdekt zijn seksualiteit, en de tweede helft van het boek was een veel fijnere leeservaring.

Als je van plan bent dit boek te lezen: doorzetten dus!

Recensie "Het Geheim van de Blauwe Trein" - Agatha Christie

☆ ☆ ☆
Zes jaar voor de befaamde moord op de Oriënt Express, schreef Agatha Christie al een ander verhaal over een moord op een trein. In Het Geheim van de Blauwe Trein daagt Hercule Poirot pas op na zeventig pagina's, maar hij is al meteen zijn excentrieke maar geniale zelf.

Het gaat niet zo goed tussen meneer en mevrouw Kettering. De vader van Ruth wil zelfs dat ze scheiden, omdat hij denkt dat Derek alleen maar omwille van het geld met zijn dochter is getrouwd.

Wanneer mevrouw Kettering de Blauwe Trein neemt van Calais naar Nice, wordt plots haar levenloze lichaam gevonden. Maar wie is de dader? Is het inderdaad Derek, die nog snel haar erfenis wil binnenrijven? Of is het de beruchte graaf De La Roche, die zijn zinnen heeft gezet op haar beroemde smaragd Het Vurige Hart, ooit eigendom van tsarina Catharine II? Of is er nog een onbekende, derde partij in het spel?

Samen met toevallige medereiziger Katherine Grey staat Poirot klaar om het mysterie te ontrafelen. En ja, de Koningin van de Misdaad wist me wel degelijk te verschalken met haar conclusie. Deze moordenaar had ik totaal niet zien aankomen. Het Geheim van de Blauwe Trein is een leuke whodunit vol mogelijke verdachten, maar niet meteen één van Poirot's meest opvallende zaken.

Recensie "Halt in gevaar - De Grijze Jager 9" - John Flanagan

☆ ☆ ☆ ☆
Halt in gevaar is deel 9 in de reeks De Grijze Jager van John Flanagan. Het is een direct vervolg op het vorige deel, De Koning van Clonmel. 

Nadat de valse profeet Tennyson uit Hibernia verdreven werd, zocht hij zich een weg naar Araluen via Picta. Will, Halt en Arnaut zitten hem op de hielen en willen hem voor eens en altijd ontmaskeren als de grote fraudeur die hij is.

Maar Tennyson heeft twee sluipmoordenaars uit Genova in dienst. En als je weet dat de titel van dit boek Halt in gevaar is, dan zit je wel heel lang in spanning te wachten tot Halt effectief in dat gevaar terecht komt.

Wanneer dat dan gebeurt, is het tegelijkertijd een opluchting - want het onbekende is altijd enger - maar toch brengt het ook weer nieuwe spanning naar boven. Want hoe kan Halt weer uit dat gevaar komen?

Het is dus een spannend boek waarin Will en Arnaut alleen komen te staan, zonder de steun van Halt, om de problemen het hoofd te bieden. En toch is er nog ruimte voor humor, want het speelse gebikker tussen alle partijen is toch dé eigenschap van deze avonturenverhalen. Er komt zeker nog lang geen sleet op deze Middeleeuws getinte fantasiewereld.

Recensie "Never Flinch/Vrees Niet" - Stephen King

☆ ☆ ☆ ☆
Never Flinch van Stephen King (oftewel Vrees Niet als de Nederlandse vertaling) is een schaakspel. Alle stukken worden in de loop van een kleine 450 pagina's door de grootmeester op hun plaats gezet in deze zeer politiek getinte thriller. 

Verwacht geen typisch King-verhaal: van monsters of andere bovennatuurlijke elementen is er geen sprake. Dit is een misdaadthriller over moorden en motieven.

Trig is op een vergeldingsmissie. Een onschuldige man is vermoord in de gevangenis, ongeveer terzelfder tijd dat die onschuld bewezen wordt. Trig is kwaad op het rechtssysteem. Maar in plaats van achter de juryleden die de onschuldige veroordeeld hebben aan te gaan, vermoordt hij ándere onschuldigen en laat hij telkens een briefje met de naam van zo'n jurylid achter. Hij hoopt op die manier de juryleden wakker te schudden zodat ze berouw tonen en zelfmoord plegen. Detective Isabel Jaynes vraagt haar vriendin Holly Gibney om hulp bij de zaak.

Kate McKay is op tournee als vrouwenrechtenactiviste om vooral de anti-abortuswetten aan te vallen. Een stalker bedreigt haar echter, en ze heeft nood aan een bodyguard. Ook zij vraagt hulp aan Holly Gibney. Kate deed me heel fel denken aan het personage Cinda Canning in the serie Only Murders In the Building, gespeeld door Tina Fey.

Soulzangeres Sista Bessy gaat eveneens op tournee. Zij is grote fan van de poëzie van Barbara Robinson, zus van Jerome Robinson en samen ook deel van het detectivebureau Finders Keepers waarmee Holly het werk van Bill Hodges verderzet. Sista wil een gedicht van Barbara omzetten in een nieuw lied, maar haar komst naar de stad heeft gevolgen voor de plannen van zowel Trig als Kate McKay.

Al deze verhaallijnen bestaan niet zomaar, en elk personage heeft een rol te spelen in het grote geheel. Het is die verwevenheid die van Never Flinch een goed boek maken. Persoonlijk ben ik ook meer voor de "specialere" verhalen van Stephen King, terwijl dit meer een "gewone" thriller is, maar ik heb er toch van genoten en nu wil ik zelfs ook de andere boeken met Holly Gibney lezen die ik gemist heb, zoals The Outsider/De Buitenstaander en If It Bleeds/Als Het Bloedt.

Recensie "Hogere Machten" - Joost de Vries

☆ ☆ ☆ ☆
Hogere Machten van Joost de Vries mag dan een in mijn ogen lelijke cover hebben, het binnenste is in dit geval echt wel mooier. 

Het is 1933. James Welmoed is een ambtenaar met Nederlandse en Engelse roots. De achttienjarige Elizabeth van Elzenburg gaat verderstuderen in Engeland, maar haar Engels kan wel wat bijgeschaafd worden. Welmoed is de uitgelezen leermeester. Maar uiteindelijk zal Elizabeth hem veel meer bijleren...

Dit is het verhaal over een affaire, want Welmoed is getrouwd met Connie. Maar Elizabeth is bijna een natuurkracht en voert hem met haar mee.

Maar verwacht geen ordinair stationsromannetje. Verwacht meer; véél meer. Dit boek is hilarisch. Elizabeth is een geweldig personage. Welmoed drijft wat mee met de stroom, maar dat is oké want we leren hem kennen als kleine jongen die moeite had met opgroeien in twee verschillende culturen. Hij láát zich meedrijven, dat is wel zijn eigen bewuste keuze, en hij doet dat magistraal.

Het verhaal neemt ons doorheen de Tweede Wereldoorlog, we springen soms wat heen en weer in de tijd, lezen stukken vanuit het perspectief van andere personages. Het is vooral het tempo wat dit een fantastisch boek maakt. Geen gekunstelde literaire constructies. Korte zinnen, soms losse woorden, pingpongende dialogen, redelijk wat Engels wel (misschien niet voor iedereen weggelegd...).

Het einde zat me wel een beetje tegen, omdat het mij een totaal andere sfeer en stijl leek dan de rest van het boek. Plots verandert het verhaal. Het is zeker te begrijpen in functie van Welmoed, maar toch leek het er niet volledig bij te passen, alsof de Vries maar snel een plotwending bedacht om er een einde aan te breien.

Desondanks zeker de moeite waard! Heel snel uitgelezen want het is heel vlot geschreven en sleurt je gewoonweg mee van begin tot einde. Hoewel ik nog steeds niet goed snap wat die scène uit de Slag bij Hastings in 1066 er plots bij kwam doen...

Recensie "Assassin's Creed: Odyssey" - Gordon Doherty

☆ ☆ ☆ ☆

Ik kocht recent een boxset met tien boeken uit de Assassin's Creed-reeks. Adaptaties van de videogames waarin je bij elke titel in een ander historisch tijdperk als sluipmoordenaar de geschiedenis beïnvloedt. Ze spelen zich af in echte steden, bevolkt door echte historische figuren, en zijn verweven met echte historische gebeurtenissen. De verhaallijnen zitten vol politiek, intriges en samenzweringen.

Ik heb verschillende van die games met plezier gespeeld, maar het spel dat zich afspeelt tijdens de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog heb ik nooit uitgespeeld omdat ik me ondertussen met andere dingen bezig hield. Ik zou er wel graag naar terugkeren. Door deze boeken te lezen, krijg ik er misschien terug zin in!

Ik besloot deze boekenreeks te lezen in chronologische volgorde van de historische tijdperken, en niet in de volgorde waarin de spellen (en dus ook de boeken) werden uitgebracht. Het eerste boek zou dan eigenlijk Origins: Desert Oath moeten zijn, maar deze zat niet in de box (er ontbreken een 4-tal boeken...)

Assassin's Creed: Odyssey van Gorden Doherty vertelt het verhaal van Kassandra in de 5e eeuw voor Christus, tijdens de oorlog tussen Sparta en Athene. In opdracht van het Orakel van Delphi wordt haar pasgeboren broertje Alexios geofferd aan de goden. Zij probeert dit te verijdelen, maar dat mislukt en iedereen waant haar zelf dood.

Twintig jaar later is ze opgegroeid als "misthios", het Oudgriekse woord voor huurling. Ze gaat eerst op zoek naar haar vader Nikolaos, een aanvoerder in het Spartaanse leger, wie ze verantwoordelijk acht voor wat er gebeurd is doordat hij zelf niet heeft ingegrepen om zijn zoon te redden. Zo start haar lange reis om achter de waarheid te komen van waarom Alexios moest sterven.

Er zijn tal van plotwendingen en we ontmoeten figuren zoals Hippocrates, Perikles, Socrates, om er maar een paar te noemen. Het is een avonturenverhaal dat heel vlot leest en het brengt de geschiedenis een stuk dichterbij. Ik vroeg me heel de tijd af welke stukken achtergrondinformatie echt gebeurd zijn, en wat verzonnen is. Ik had niet veel verwachtingen qua schrijfkwaliteit omdat het hier een adaptatie betreft en gemaakt om nog meer geld uit de franchise te melken, maar ik was best aangenaam verrast en ik kijk er wel naar uit om de andere boeken te lezen. Ik heb totaal geen spijt van mijn spontane aankoop! Het is ontspannen lectuur dat lezen terug plezierig maakt.