Het vervolg op Het Drielichamenprobleem en Het Duistere Woud leest even vlotjes als die vorige twee delen, maar de moeilijkheidsgraad stijgt toch serieus.
In Het Einde van de Dood van Liu Cixin volgen we vooral Cheng Xin, vier eeuwen na haar normale leven in de 21e eeuw. De ruimtetechnologie van de mensheid is ondertussen ver genoeg gevorderd dat ze de rand van het zonnestelsel hebben bereikt, maar nog steeds te beperkt om te kunnen ontsnappen aan een mogelijke buitenaardse aanval.
Waar we in het vorige deel de "Muurschouwers" hadden, krijgen we nu de "Zwaardhouders". Deze mensen hoeven geen plan meer te bedenken; nu krijgen ze gewoon de machtiging om hun vinger op de knop te leggen van een specifiek dreigement waarmee de buitenaardsen afgeschrikt zouden moeten worden.
Vanuit onverwachte bron krijgen we echter nog andere opties aangereikt, maar in een verhalende sprookjesvorm als een soort codetaal. Het is vooral tof om zelf proberen te achterhalen welke elementen uit het sprookje effectief van belang zijn, en wat ze zouden kunnen betekenen.
Heel moeilijk te vatten zijn de scènes rond de twee- en vierdimensionale ruimtes. Die zijn heel moeilijk om visueel voor te stellen, hoewel de auteur zijn uiterste best doet om het zo vatbaar mogelijk uit te leggen.
Desondanks vond ik het een spannend verhaal dat moeilijk neer te leggen was; een verhaal waarbij de hele mensheid, de hele planeet Aarde op het spel staat. Misschien allemaal ook metaforisch gebruikt voor alle ellende in de wereld. Het stelt niet alleen wetenschappelijke vraagstukken, maar ook filosofische over zelfopoffering, volledige afzondering, en een nieuw begin.
Ik begon deze trilogie te lezen op 13 januari 2026. Tussendoor heb ik een paar kortere boeken gelezen, maar 2,5 maand later komt deze reis aan z'n einde. Het was een uitdagende maar zeker ook aangename science-fiction-ervaring.
