Toen ik 15 of 16 was, kreeg ik een onverwachts kerstcadeau: het computerspel Gabriel Knight: Sins of the Fathers. Ik was meteen verkocht door het verhaal dat zich afspeelt in de realistische wereld, vol geschiedenis, met serieuze thema's; een groot verschil met de meeste andere spellen die het toch vaak van humor in een tekenfilmstijl moeten hebben. De twee volgende spellen in de Gabriel Knight reeks zou ik dan later uiteraard ook spelen.
Sins of the Fathers neemt het voodoo-geloof in New Orleans en verzint er een fictief moordmysterie bij. The Beast Within combineert de geschiedenis van koning Ludwig II van Beieren en componist Richard Wagner met de mythe van weerwolven. En Blood of the Sacred, Blood of the Damned kiest voor vampieren om het geheim van Rennes-le-Chateau te ontrafelen, verbonden met de bloedlijn van Jezus in een verhaal waar Dan Brown nog jaloers op zou zijn. Van mij mogen er gerust meer spellen gemaakt worden die hun fictief verhaal vermengen met historische feiten.
Mark P. Carpenter is ook een fan, en dat is duidelijk met zijn uitgebreide recensie of essay Gabriel Knight: The Legacy of the Schattenjäger. Uitgebracht in eigen beheer, beschrijft het Marks eigen ervaringen met de spellenreeks, en wat achtergrondinformatie die hij erover heeft opgezocht. Het is een boek geschreven door een fan, want het is niet gelinkt aan de makers van de spellen.
Mark schrijft heel herkenbaar en hoe meer ik las, hoe meer het begon te kriebelen om de spellen opnieuw te spelen. Hij schrijft heel gepassioneerd, maar valt ook wel vaak in herhaling. Alsof het boek is samengesteld uit verschillende al eerder geschreven stukken die hij nu aan elkaar heeft geplakt, met als gevolg dat er soms wel dingen terugkomen. Wat op zich niet erg is, maar door de uitgebreide manier waarop lijkt het alsof hij echt vergeten is dat hij die dingen al eerder heeft aangehaald.
Regelmatig beschrijft hij ook een scene uit de spellen waarbij ik dacht, zo herinner ik het mij niet! Een extra reden om de spellen nog eens opnieuw te spelen, misschien, maar ik dacht ze toch best goed te kennen dus bij mij kwam het over als fouten.
Het is waarschijnlijk de nostalgie waardoor ik dit een tof tussendoorboekje vond. Ik had het misschien graag wat uitgebreider gehad; volgens mij kun je over elk spel een boek van dit formaat schrijven, als je echt voor een diepe analyse gaat.
