zaterdag 6 augustus 2016

Weg met de liefde

Ik heb de laatste tijd weer wat over de liefde nagedacht; verliefd worden, je hart volgen, al dat gedoe. En ik heb een splitsing bereikt. Eigenlijk noem ik het beter een doodlopend straatje, maar een splitsing is een poëtischer voorstelling. Eentje die meer een keuze inhoudt. En waar je eventueel nog de andere kant kunt uitgaan.

Alle teleurstellingen in het leven veroorzaakt door de liefde zijn het in feite totaal niet waard. Al die tijd verspild aan als het ware smachten naar liefde, hopen op iets dat toch niet gaat gebeuren. Alsof een complete vreemde plots tijd en energie gaat investeren om je beter te leren kennen, en haar leven zo gaat veranderen dat er plaats is voor jou. Dat hele “van nul een relatie beginnen”-gedoe steekt me het meest tegen, is het meest ongeloofwaardige aan alles. De enige mogelijkheid waar ik nog een klein beetje bereid ben in te geloven, is wanneer het iemand betreft waar je al contact mee hebt: een kennis, een verre “vriendin”, iemand die je hebt ontmoet via één of andere sociale kring of maatschappelijke vereniging en waarbij zich plots iets ontwikkelt wat liefde bevat. En dat wil ik dan ook nog alleen geloven als een uitzondering.

Iemand nieuw ontmoeten en die persoon is onmiddellijk volledig in jou geïnteresseerd? Nee, dat geloof ik niet meer. Ik geef toe dat het theoretisch gezien best mogelijk is, op dezelfde manier waarop het de voorbije jaren altijd mogelijk is geweest dat ikzelf iets voor iemand begon te voelen. En als het niet volledig verliefd worden is, dan toch wel een gezonde interesse in iemand tonen, het verlangen om met die persoon in contact te blijven, het verlangen haar beter te leren kennen, haar te blijven zien, met haar te blijven praten, …

Maar de beste manier om iemand weg te duwen, is hen vertellen dat je hen leuk vindt. Hoe harder je probeert, hoe harder het mislukt. Maar mijn verstand kan niet bevatten hoe dit ooit kan werken als je de rollen omdraait, als je hén negeert, als je wacht tot zíj contact zoeken met jóu. Dan zou je best wel eens héél lang kunnen wachten. Dat kan dus ook niet werken, en daarom is de enige mogelijke conclusie dat de persoon in kwestie niet de juiste is. Als dat wel zo was, dan zouden ze toch altijd reageren, ze zouden meedoen met het “in contact blijven”-spelletje, ze zouden toch op z’n minst een snuifje enthousiasme tonen? Beter daarmee op te houden, want je hoop daarop vestigen, is uitputtend. Teleurstelling na teleurstelling moeten verwerken, en dan vrede moeten sluiten met de realiteit dat de persoon die je hoopt te vinden gewoon niet bestaat. Ze is daar niet, niemand gaat ooit enige interesse in je tonen, en de enige manier om niet teleurgesteld te worden in het leven is gewoon op je eentje verder gaan, je eigen ding doen, en stoppen met geloven dat echte liefde nog bestaat.

Wanneer je steeds ziet dat mensen het meer en meer als een zakelijke transactie aanpakken (prijsvraag, offerte, voldoen aan de gewenste criteria) en je eigen “product” economisch niet rendabel is, dan moet je ofwel met een beter product op de proppen komen, ofwel de boeken sluiten en je op een compleet andere onderneming storten. Als ik kijk naar het kleine aantal vrouwen waarbij ik de voorbije jaren het geluk heb gehad hen te mogen ontmoeten, maar dan vaststel hoe het contact steeds is geluwd, de pogingen een stille dood zijn gestorven, en als ik dan de balans opmaak van niet alleen de tijd en energie maar ook de gevoelens die ik er in heb gestoken, dan is het geen eerlijk resultaat. De enige manier om dat te voorkomen is er gewoon mee stoppen, genoegen nemen met het single leven, mijn gedachten op mijn zoontje en mijn hobby’s focussen en de wereld gewoon laten zijn voor wat het is. Er valt genoeg te beleven op deze aarde: waarom zou je per se met twee moeten zijn om van die rijkdom te genieten?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten